🔻ما گاهی خیلی حواسمان از امام زمان علیه السلام پرت است و خیلی از حضرت دوریم.
🔸گاهی طرف در حرم حضرت معصومه سلام الله علیها در همین قم کنار ضریح نشسته و دارد دعای ندبه می‏ خواند و شاید گریه هم می‏ کند اما اگر آقا در حرم تشریف آورده باشند اصلاً حواسش نیست و متوجه نیست. یعنی آنتن‏ های دلش خبر نمی ‏دهد؛ چون دلش مرده است و گیرایی ندارد.
🔹در و دیوار و تمام ذرات حرم حتی سنگ‏ ها به وَجد می ‏آیند وقتی که آقا می ‏آیند رد بشوند، اما طرف اصلاً هیچ حرکتی در خود احساس نمی‌کند که آقا (امام زمان) حرم آمده ‏اند.
🔸وقتی که دل ما گزارش چنین صحنه عظیمی را نمی‏ دهد دیگر ما چه انتظاری داریم که یک وقت دیگر که در یک فضایی هستیم که بزرگی هست، حضور او را احساس کنیم.