🔻انسان بر اثر مواظبت و مراقبه مى‏ تواند مهمان روح ایمان باشد. روح ایمان چیزى است که اگر آمد کارهاى ظاهرى انسان خیلى زود اصلاح مى‏ شود.
🔸ما ها در لابلاى خروارها تکثّر از امور شلوغ داریم غوطه مى‏ خوریم. اگر روح ایمان در ما استقرار پیدا کرد اصلاً کارها خودش اصلاح مى ‏شود. نماز، کار، زندگى. آخرش هم انسان به این باید برسد که میهمان روح ایمان باشد و موفق باشد.

🔻منتهى خیلى پیش مى‏ آید که براى انسان روح ایمان مى ‏آید و به انسان هدیه مى ‏شود ولى نگه داشته نمى‏ شود و به موانع خاصى برخورد مى‏ کند. از این جا به بعد انسان مجرم مى ‏شود.
🔸نگهدارى و میزبانى روح ایمان اسباب و ادوات خاصى مى ‏خواهد. مثلا میهمان آمده من هم خدمتش نشسته‏ ام. مهمان هم خوب است؛ مهمان حبیب خداست اما چون من درونم شلوغ است یک حرفى را مى‏ پرانم که بار مسئولیت را روى دوش خودم زیاد مى‏ کنم. این کار من دیگر ربطى به میهمان ندارد به یک اعتبار علتش این است که من شلوغ هستم.
🔹آنکه مى ‏گوید میهمان خوب است خود میهمان را مى‏ گوید و خوب هم هست و حبیب خدا هم هست؛ ولى آنکه مى ‏گوید مهمان مشکل دارد خودش را مى ‏گوید مشکل دارد نه میهمان را.
🔸از این سنخ مشکلات خیلى هست که ما براى نگه‏دارى روح ایمان خودمان خرابکارى مى‏ کنیم.

🔻انسان باید به گونه‏ اى عمل و سیر کند که خودش باشد و میهمانش، یعنى آن روح ایمان که مهمان اصلى است.
🔸اگر انسان می بیند با رفت و آمدها دچار ضعف می شود و ممکن است خرابکارى بکند کم کردن ارتباطات زائد بهتر است. این کار است که مایه انسان را زیاد مى‏ کند.
همچنین سکوت بهترین حالتى است که ضررها را کم مى‏ کند.
🔹آنچه که این میهمان و این حبیب خدا – یعنى روح ایمان – را مستقر مى‏ کند صلات است؛ منتهى ما هنوز لذت صلات را درست نچشیده ‏ایم. باید این حال به ما دست بدهد که هر وقت دلمان گرفت بلند شویم و بگوئیم اللّه‏ اکبر و نماز بخوانیم و بتوانیم با صلات و با خداى متعال ارتباط برقرار کنیم؛ آن وقت دیگر قضایایمان فرق خواهد کرد.