🔻در عرب ‏ها نامگذارى براى لغات غالبا روى حساب و کتاب بوده شاید هم دست حق تعالى پشت این انتخاب ها بوده است.
🔸مثل کلمه «روح» که از «ریح» (باد) است. در یک روایت دارد که از حضرت مى ‏پرسد که این که خداوند مى ‏فرماید:
«وَ نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی‏»
(حجر:۲۹)
یعنى چه؟
حضرت مى ‏فرمایند: آن معنایى که تو در ذهنت هست نیست.
🔹یعنی این طور نیست که خدا روح داشته باشد و قسمتی از آن را در آدم دمیده باشد. ارواح در عالم مثال فرض کنید مثل بادها و نسیم ‏ها هستند و در ید قدرت الهى هستند. از میان این انواع مختلف ارواح یکى از انواع ‏شان را حق تعالى به خودش منسوب مى‏ کند و در بنی آدم مى ‏دمد. مانند مساجد که یکى از آن ها منسوب به حق تعالى مى ‏شود و می شود کعبه و «خانه خدا» آن هم بر اثر یک نظرى و خصویتی که دارد انتسابى خاص پیدا مى‏ کند.
🔸روح انسانی هم همین طور است، از ارواح یکى ‏شان مدنظر قرار گرفت و در آدم دمیده شد. در ملائکه یک رقم دیگر آن دمیده شد.
(الکافی،ج‏۱،ص۱۳۳،ح۳)