🔻مردم دنیا در سراسر دنیا، حالات مختلفی دارند. در یک منطقه غالبا مردم خشن هستند؛ از یک منطقه انسان‏ های لطیف و شاعر زیاد برخاسته اند. در یک منطقه عموم مردم بی‏پروا هستند؛ در یک منطقه غالبا دیندار هستند و یک منطقه بی ‏دین ‏اند و …
🔸روح انسان هم به یک اعتبار مثل دنیا می ‏ماند که هر زاویه ‏اش، حالات مختلف و آب و هوای مختلف و نیروهای تصفیه نشده دارد. واقعا باید به این سبک، وارد روح‏شناسی شد. چقدر روح آدمی بزرگ است و قسمت ‏های حساسی دارد. در یک بخش و یک فضا و یک شهر از قسمت ‏های روح انسان غلظت هست یا شهوت هست یا حرارت هست یا آب و هوای حار و هوای ناجور دارد و مسموم است. در بخش دیگر روح کویر است با افرادی خاص به خودش. خوبی و بدی در این شهرها و قسمت‏ های روحی، با هم ترکیب شده است.

🔻انسان با امکاناتی که دستش هست، آمده است تا اصلاحات کلی در آب و هوا و روحیات این شهرها بکند. مثلاً گریه لطافت می‏ خواهد؛ وقتی انسان در روحش لطافت ایجاد کرد گریه می ‏آید.
🔸گریه که آمد مناطق دل آدم از حالت کویری در می ‏آیند و باران رحمت می ‏گیرد. بعد یک مدتی که گریه کرد حکمت بر زبانش می‏ آید. علتش هم این است که در آن مناطق خشک کویری سرسبزی حاصل شده است.
🔹در نقطه مقابل گاهی خشونت‏ ها فعال هستند هر چند انسان در صدد باشد چیزی از آن بروز نکند و خودش را خیلی راحت جلوه بدهد. خودِ همین [پوشاندن خشونت و خشم درون] هم تازه یک بیماری در مملکت روح است که برای اهل تشخیص معلوم است که این شخص دارای مشکل است.
🔸به هر حال یک نوع غلظتی در فضاهای روح انسان هست. هر کدام به حسب خودش، باید تبدیل به لطافت بشود، منتهی در همان فضاهای روحانی هم لطافت مرتبه به مرتبه است.