🔻وقتی چشم به چهره‏ ای که نفس روی آن حساس است تعلق گرفت این چهره، ‏چشم را پر می‏ کند و تمام چهره در چشم می‏ نشیند؛ یعنی یک عکس از آن بر می‏ دارد و به قوه خیال می ‏فرستد و قوه‏ خیال آن را به قوه حافظه حواله می‏ دهد و قوه حافظه آن را نگاه می ‏دارد.
🔹علت این که بعد از مدتی انسان هر موقع ‏بخواهد آن چهره را بیاورد می‏ تواند برای این است که در حافظه بایگانی شده است. قوه خیال این را نگاه می‏ دارد و در قوه حافظه هم هست.
🔸گاهی قوه خیال دستور می‏ دهد آن عکس را از حافظه بیرون می ‏کشد و به آن مشغول می‏ شود. گاهی از اوقات یک چهره‏ ای را انسان می‏ بیند، دومی را که می ‏بیند قوه خیال آن چهره اولی را هم تازه وسط می‏ آورد و یک‏ اشتغالی ایجاد می ‏کند؛ لذا ما وقتی به نماز می ‏ایستیم نمی ‏توانیم توجه داشته باشیم و آن به خاطر این اشتغالاتی است که ‏برای قوای تخیلی خود آماده کرده‏ ایم.
🔹این یکی از صدها نوع بلائی است که ما در مسیر خودشناسی و خداشناسی به آن مبتلا هستیم. پس خوب و بد تصاویر اینطور نیست که با یک بار دیدن از بین برود بلکه در درون انسان هست.