🔻باید تمایل و توجهات به آخرت باشد، نه به دنیا. اگر تمایل و توجهات دنیایى شد آخرش یک جایى شیطان برای انسان دام مى‏گذارد. شیطان هم مى‏داند که هر کسى یک مواظبت هائى دارد، به آن‏ها کار ندارد؛ بلکه روی شناختى که از افراد دارد براى طول مدت دام مى‏گذارد.
🔸می داند ضعف هر کسى از کجاست. به همان ناحیه براى دور دستش امید مى‏بندد و براى هر کسى یک طور دام پهن می کند. مخصوصا امور مالى، منشأ خیلى از مضلّات است، محبت به دنیا، آرام آرام انسان را به انحراف می کشاند. وقتى اهتمام و توجه به دنیا بود همین کافى است که انسان بین افراد فرق بگذارد. خیلى انگل بدى در جان انسان است که به حسب مقدار دارایی، بین افراد فرق می گذارد.
🔹کم کم انسانِ دنیا طلب، ملاک و قواعدش فرق مى‏کند. تا آرام آرام، یک جایى با یکى از این موارد به انحراف کشیده مى‏شود؛

🔻حتی به اینجا که قناعت نمى‏شود، آرام آرام در عبادات انسان اثر مى‏گذارد. عباداتى که در جمع است با عباداتى که در تنهایى است متفاوت می شود. اینها دیگر خیلى شرک است.
🔸اول کمرنگ مى‏آید بعد پررنگ مى‏شود. کم کم رسوخ مى‏کند و در این حدّ باقى نمى‏ماند. بیچاره آدمى به هواى این بوده که چقدر عبادت مى‏کند؟! نگو که متفاوت مى‏شود.
🔹صفات بد و خوب انسان، خیلى با هم همسایه هستند. انسان با حبّ جاه آرام آرام خودش را در دنیا و مسائل دنیایى صاحب حق مى‏کند و این خیلى آفت بزرگى است.
🔸عجیب است که اهل بیت علیهم السلام فرمودند همه بدى‏ها در صندوقى است و کلید و مفتاحش، محبت به دنیا است.
(مشکاه الأنوار فی غرر الأخبار ؛ النص ؛ ص۲۶۴)
🔹محبت به دنیا که مى‏آید دیگر همه امور را تحت الشعاع قرار مى‏دهد.