🔻ابزار رسیدن به توجه، همین اذکاری است که در قرآن و در روایات بسیاری از اهل‌بیت: بر اشتغال به آن‌ها تأکید شده است.
🔸یکی از کارکردهای این اذکار، این است که وقتی من مشغول به ذکر شدم، تکلیفم را با خودم معلوم می‌کند؛ به این معنا که خودم هم آرام آرام می‌توانم دریابم که چند درصد از نماز و عبادت‌های من با توجه همراه است.

🔹اگر این ابزار را نداشته باشم، شاید اصلاً از توجه به خدا کناره بگیرم پرت شوم و تا مدت‌ها متوجه نباشم که غافل و پرت بوده‌ام و چه کرده‌ام و تا چه اندازه بیمار هستم؛

🔸ولی وقتی به نماز می‌ایستم یا یک ذکری را می‌گویم، متوجه می‌شوم که من گاهی حتی چند ثانیه هم نمی‌توانم با توجه، ارتباط برقرار کنم.

🔅عدم امکان توجه به حق‌تعالی که هیچ؛ من گاهی بیماری‌ام بدتر از این است و آن این است که پر از شلوغی و پریشانی هستم.