کسی که مومنی را و لو به یک کلمه، بی جهت اذیت کند، قیامت که بشود، روی پیشانی او نوشته شده است، این شخص مایوس از رحمت الهی است
قَالَ النَّبِیُّ صلی الله علیه وآله:
مَنْ آذَى مُؤْمِناً وَ لَوْ بِشَطْرِ کَلِمَهٍ جَاءَ یَوْمَ الْقِیَامَهِ مَکْتُوباً بَیْنَ عَیْنَیْهِ آیِسٌ مِنْ رَحْمَهِ اللَّهِ
وَ کَانَ کَمَنْ هَدَمَ الْکَعْبَهَ وَ الْبَیْتَ الْمُقَدَّسَ وَ قَتَلَ عَشَرَهَ آلَافٍ مِنَ الْمَلَائِکَهِ.
نبى اکرم صلّى اللَّه علیه و آله فرموده: اگر کسى مؤمنى را آزار دهد گر چه به واسطۀ یک جمله کوتاه، روز قیامت در حالی محشور مى شود که در پیشانى او نوشته شده است «ناامید از رحمت خداست» و مانند کسى است که «کعبه و بیت المقدس» را ویران کرده و ده هزار فرشته را کُشته است.
إرشاد القلوب إلى الصواب، ج۱، ص: ۷۷-۷۶
کسی که مومنی را و لو به یک کلمه، بی جهت اذیت کند، زنش باشد، فرزندش باشد، دوست باشد، غریبه باشد، فرقی نمی کند،
“مَنْ آذَى مُؤْمِناً ” مطلق است!
قیامت که بشود، روی پیشانی او نوشته شده است، این شخص مایوس از رحمت الهی است؛ رحمت الهی شامل حال او نمی شود!