بسمه تعالی

کد مطلب:۲۳۴/ ۸۶/ ۹۶

وقتی خدای متعال بعضی از اهل جهنّم را در فشار و شدّت قرار می ‏دهد، به ایشان می‏ فرماید:

أَ لَمْ تَکُنْ آیاتی‏ تُتْلى‏ عَلَیْکُمْ فَکُنْتُمْ بِها تُکَذِّبُون‏؛[۱]

آیا آیات من بر شما تلاوت نشد؟ و شما آن آیات را تکذیب نکردید؟

بعضی گرفتاری ‏هایی که خودمان برای خودمان ایجاد کرده ‏ایم، همین حالا به صورت حرارت جهنّم است. مصداق اتمّ آیات الهی این است که انبیا می‏ آمدند و کتب آسمانی را برای مردم می‏ خواندند و آن‌ها تکذیب می‏ کردند. خداوند متعال، آیات الهی را همیشه برای ما ارائه می ‏دهد. اگر اینطور نباشد – به قول امروزی‏ها – پویایی دین خدا از بین می‏ رود که بگوییم در یک زمان، آیه ‏ای از یک کتاب آسمانی آمده و مثلا مختص به اصحاب لوط یا نوح علیهما ‏السلام بوده است؛ در حالی که اگر به دقت نگاه کنیم، می‏ بینیم که آیات الهی و آنچه که ما را به آنها دعوت می‏ کند مانند خیر، توحید و رشد، این‌ها همیشه در کار ما هم هست؛ منتهی ما خودمان این‌ها را رد می ‏کنیم. ما درگیری‏ های زیادی پیدا می‏ کنیم بین انتخاب حق و نفس و به راحتی نفس را انتخاب می‏ کنیم. در ریز و درشت مسائل زندگی ما، ارائه آیات حق‌ تعالی هست؛ منتهی ما غالباً بهره چندانی نمی‏ بریم و به این آیات، راه نمی‏ دهیم. خدای متعال با این‌ها چنین احتجاج می کند که: «أَ لَمْ تَکُنْ آیاتی‏ تُتْلى‏ عَلَیْکُمْ فَکُنْتُمْ بِها تُکَذِّبُون‏» و آن‌ها می‌گویند:

رَبَّنا غَلَبَتْ عَلَیْنا شِقْوَتُنا وَ کُنَّا قَوْماً ضالِّین؛‏[۲]

بار الها [به ما رحم کن که] شقاوت ما بر ما غلبه کرد و کار ما به گمراهى کشید.

این شقاوت دارای مراتب است و در وجود همه افراد به نحوی هست.

—————————————————————————–

[۱]. سوره مؤمنون، آیه ۱۰۵٫

[۲]. سوره مؤمنون، آیه ۱۰۶٫