سیره و سنت انبیا علیهم السلام این بوده است که فرصت هایی را در طول عمر برای خلوت می گذاشتند. خیلی عنایات بزرگ در خلوت و نیمه شب تقسیم می شود؛ این یک ضرورت است!
💠 حضرت عیسی علیه السلام یکی از هنرهایش، دست از دنیا شستن است اما با قاعده؛ کلیدی که برای ما هم هست، فرصت های خلوتی است که پیدا می کنیم؛ ظاهرش خلوت است ولی باطنش اشتغال به حق تعالی است! سرمایه انبیا بوده است کم نشماریم!
🔹 داشتن عزم یک ضرورت است. بعد از آن باید نظم داشت؛ بعد از نظم، استقامت لازم است!
🔻 عده ای قائل به این هستند که شاکله همان نیت است
قُلْ کُلٌّ یَعْمَلُ عَلَىٰ شَاکِلَتِهِ فَرَبُّکُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَىٰ سَبِیلًا
بگو: هر کس بر پایه خلق و خوی و عادت های اکتسابی خود عمل میکند، پس پروردگارتان به کسی که راه یافته تر است، داناتر است. (سوره اسراء – آیه ۸۴)
🔺 ضرورت این است که ما باید مدیریت کنیم تعامل نیت، عمل و شاکله را! نیت ارتباط با شخصیت دارد؛ ما از قسمت عامل غافلیم!
🔸 وقتی می خواهی از من موجود به من مطلوب برسی، مشکلات زیاد دارد! وقتی این سفر را بروی، دیگر کلام فرد بوی آن سفر را می دهد! ضرورت آن هم بسیار است.
🔹 چون موهوم دو قسم است؛ گاهی موهوماتی هستند که زندگی روی آن استوار است و گاهی هم بیمورد و ناصحیح اما در نهایت باید دانست که شناخت خدا چه ارتباطی با واهمه دارد؟!
🔸 انسان یک فضای «خلوت» را نیاز دارد. خدا باید حفظ کند و گرنه این راه، راهی نیست که از اول بشود روابط گسترده را در آن گنجاند بلکه بر عکس تصمیم و عزم اولیه باید بر خلوت باشد و مرتب خلوت تر و تنها تر و فارغ تر از امور زائد و لغو باشد و اقبالش به صلاه و عمل صالح باید باشد.