بسم الله الرحمن الرحیم

کد مطلب: ۹۵/۸۵/۹۰

کَرم خدای متعال، بی‌پایان و رحمتش زیاد است؛ اما این کرم، کسی را می‌‌‌‌‌‌‌‌‌خواهد که بیش از این، نصیب داشته باشد. از آیات قرآنی هم پیداست. سلمان هم باید امید بخشیده‌شدن را داشته باشد، عموم مردم هم باید داشته باشند و این، امری‌ است که شکی در آن نیست؛ اما قضایای عالم چه در دنیا و چه در برزخ طوری چینش شده است که نعمت‌های الهی، برای خود انسان است.

انسان، یعنی فردی معتدل؛ فردی که اسیر نیست؛ فردی که شیطان در دلش راه پیدا نکرده است؛ فردی که به تزلزل، شک، شبهه، محرمات، صفات بد و وسوسه در اعتقادیات آلوده نیست. انسان باید اهل بیت علیهم‌السلام را الگوی عملی زندگی خویش قرار بدهد و به شیعه حقیقی و به انسانیت نزدیک‌تر شود. این بابی است که باید برایش بسیار تلاش ‌کرد. خیلی افراد، اعتدال در صفات، معرفت و ارتباط با اهل بیت علیهم‌السلام شیعه حقیقی بودن را طالبند که این مراتب، یک مراقبه و انسجام بیشتری را می‌‌‌‌‌‌‌‌‌خواهد.

حضرت اباعبدالله علیه السلام در بهشت، یک تجلّی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنند و اهل بهشت، مدت‌ها در حال مستی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌افتند. قاعدتاً بهشت هم مراتب دارد. در همان‌زمان چه بسا کسانی که با حضرت محشورند، گاهی یک نسیمی از حضرت به آن‌ها می‌‌‌‌‌‌‌‌‌وزد و لذت می‌‌‌‌‌‌‌‌‌برند. حالا این برای چه مرتبه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای از مراتب بهشت و بهشتیان است، بماند. شاید افرادی نزدیک‌تر از این معانی به خود حضرت باشند و کسانی پایین‌‌‌‌‌‌‌‌‌تر از این معانی باشند. بالأخره همان‌طوری که انسانیت مراتب دارد، بهشت هم مراتب دارد و همان‌طوری که بهشت مراتب دارد، معرفت اهل بیت علیهم‌السلام هم مراتب دارد.

خواب‌های خوب، مبشّراتی برای انسان است؛ ولی اگر کسی در عالم بیداری به مقامات اهل بیت علیهم‌السلام یقین پیدا کرد، خیلی شبهه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها حتی در خواب هم برایش نیست و قضایا در بیداری برایش شفاف است.