بسم الله الرحمن الرحیم

کد مطلب: ۱۴۱/ ۸۵/ ۹۶

بهترین هدیه ‏ای که حوزه‏های علمیه به نیروهای خودش می‏دهد، یک سَفَر جهادی به سمت خدا‏شناسی است؛ لذا پس از بازگشت از این سفر برای هدایت جامعه، مردم آن‌ها را می ‏پذیرفتند.

مرحوم آیت الله سید اسماعیل هاشمی در اصفهان که پیرمردی هشتاد ساله و خیلی محترم و امام‌زمانی بود، می‏ فرمود: سید شفتی و حاجی کلباسی از علمای اصفهان بودند و امور آن شهر بین آن دو بزرگوار تقسیم شده بود. زمانی حاجی کلباسی به یکی از اشرار که شرب خمر کرده بود، حدّی جاری می‏ کند که برای آن شخص شرور، خیلی سنگین تمام می‌شود. به همین دلیل به فکر انتقام می‌افتد و یک سال به نماز جماعت حاجی کلباسی می‌رود. او در صف اول نماز حاضر می‌شود و سر خود را نیز می‌تراشد.

بعد از یک سال که به تدریج، ارتباطش با حاجی کلباسی صمیمی می‏ شود، یک روز جمعه، حاجی را برای ناهار دعوت می‌کند. وقتی حاجی وارد خانه این شخص می‏ شود، می‏ بیند افرادی شرور در مجلس نشسته‌اند و هر کدام یک قمه جلویشان گذاشته‏ اند و حالشان هم عادی نیست. آن شخص به حاجی می‏ گوید: یک سال انتظار کشیدم و این آقایان هم آمده‌اند حساب شما را برسند. ایشان خیلی راحت می‌‌گوید: مانعی ندارد. فقط اجازه دهید دو رکعت نماز بخوانم و توسّلی داشته باشم. آن شخص می‏ گوید: مانعی ندارد؛ آن اتاق، خالی است.

ایشان می‏ رود و متوسّل به حضرت بقیه اللّه‏ روحی‌له‌الفداء می‏ شود. سید شفتی در آن زمان، نیروهایی داشته که به آن‌ها «چماق‌نقره‏ ای» می‌گفتند. در همین لحظه سید با نیروهای خود به داخل خانه می‌ریزند و به دنبال حاجی می‏ گردند. سید به سراغ حاجی رفت و دید ایشان در سجاده نشسته‏ است. سید پرسید: شما این‌جا چه کار می‏ کنید؟ حاجی گفت: آمدن من به این‌‌جا جریان دارد؛ اما شما این‌جا چه کار می‏ کنید؟ سید فرمود: بعد از نماز، صدایی شنیدم که می‌گفت: عبد صالح ما را دریاب. حاجی پرسید: آدرس اینجا را از کجا پیدا کردید؟ سید گفت: کاری به این قسمت نداشته باشید.

آن‌چه که مردم را از نظر اعتقادی، این‌گونه محکم کرده است، وجود چنین افرادی است که متصل و مرتبط با امام زمان علیه‌السلام هستند. گاهی مردم تمام امور زندگی‌شان را به یک روحانی واگذار می‏ کنند و آن روحانی را فرد امینی می‏ دانند که صحبت‌هایش حساب شده است.