بسم الله الرحمن الرحیم

کد مطلب:۹۶/۸۶/۱۴۳

یکی از امتیازاتی که علم طب قدیم دارد، شناخت صحیح قوا و ارکان آدمی است. قوه وهمیه را در همین علم معنا کرده‌اند. راهکار عملی برای حلّ مشکل قوه واهمه، ذکر خداوند است. حداقل برای ذهنی که دائم در سیر و سفر به سمت مواردی نامطلوب است، درمان، مشغول شدن به ذکری است که مورد رضای حق‌تعالی است.

مرحوم آیت الله بهاء الدینی قدس‌سره گاهی شب‌های جمعه سخنرانی می‏کردند و بر این عبارت تأکید داشتند: «یا مَنْ اِسْمُهُ دَواءٌ وَ ذِکرُهُ شِفاءٌ».^[۱] ذکر و یاد خدا شفاست؛ یعنی یاد خدا را به هر بیماری بدهند، هر مرضی که داشته باشد برایش خوب است. البته اسماء حق‌تعالی دارو است؛ پس باید حساب‌شده وارد آن شد. این‌طور نیست که یک نفر به داروخانه برود و از هر دارویی که خواست، مصرف کند. در دعای کمیل هم اشاره به همین معنا دارد که اسماء حقّ، دارو و دواست؛ ولی یاد حق‌تعالی شفاست. باید برای دارو تجویز باشد، باید نسبت به بیماری و دارو، شناخت باشد؛ مثلا در بعضی روایات برای وسوسه صدر که شعبه‏ای از بیماری قوه خیال است، ذکر شریف «لا اله الا اللّه»‏ سفارش شده است.[۲]

———————————————————————————-

[۱]. مفاتیح الجنان، دعای کمیل.

[۲]. اصول الکافی، ج‏۲، ص ۴۲۴٫