بسمه تعالی

کد مطلب: ۹۶/۸۶/۱۴۴

وقتی ما اهل بیت علیهم‌السلام را داریم، دیگر کسی حرفی برای گفتن ندارد؛ هر جا که می‏خواهد باشد. گاهی محدوده کارهایی که مرتاضان انجام می‌دهند، بعضی‌ها را سرگردان می‌کند. باید از جهت علمی این‌ها را تفکیک کرد تا دقیقا مشخص شود که معجزات انبیاء، کرامات اولیا، فوق‌العادگی‏های حواریین اهل بیت علیهم‌السلام و علمای صالح بر چه پایه‏ ای بوده است؟ فرق آن‌ها با بقیّه افرادی که کارهای فوق‌العاده انجام می‌دهند چیست؟ اگر ما این مسائل را در ذهن افراد شفاف کنیم، هیچ کس از تشیّع دور نمی ‏شود و اهل بیت علیهم‌السلام را رها نمی‏ کند. در این وقت است که انسان هر سلامی که به اهل بیت علیهم‌السلام تقدیم می‌کند، بهره و لذت می‏برد. ما از جهت اعتقادی، چیزی کم نداریم.

در روایتی نقل شده است جابر از امام باقر علیه‌السلام سؤال کرد از شخصی که قرآن درباره او می‌فرماید: «اَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یَرْتَدَّ إِلَیْکَ طَرْفُکَ»؛[۱] یعنی من تخت بلقیس را نزد تو (سلیمان) می‌آورم قبل از اینکه چشم بر هم بزنی. آن حضرت در جواب می‌فرمایند: اسم اعظم ۷۳ حرف است که فقط یک حرف از آن نزد آن عالم بود. بعد حضرت می‌فرمایند: والله ۷۲ حرف از اسم اعظم نزد ماست و یک حرف از آن ۷۳ حرف فقط نزد خداوند است.^[۲]

همچنین در روایت دیگری امام صادق علیه‌السلام فرمودند: کسی که علم الکتاب نزد اوست، امیرالمؤمنین علیه‌السلام است. شخصی از امام صادق علیه‌السلام پرسید: کسی که «علمٌ من الکتاب» نزد اوست اعلم است یا کسی که «علمُ الکتاب» نزد اوست؟ حضرت در جواب می‌فرمایند: علم کسی که «علمٌ من الکتاب» دارد نسبت به علم کسی که «علمُ الکتاب» دارد به اندازه‌ای است که یک پشه از آب دریا با بال خود برمی‌دارد.^[۳]

منظور اینکه ما این‌چنین اهل بیتی داریم؛ اما اصلا نمی‌دانیم که علم الکتاب چیست؟ فقط قسمتی از علم الکتاب را آصف بن برخیا داشت که با آن، تخت بلقیس را نزد حضرت سلیمان علیه‌السلام آورد.

 ———————————————————————————————-

[۱]. سوره نمل، آیه ۴۰٫

[۲]. بصائر الدرجات، ج۱، ص ۲۰۹٫

[۳]. البرهان، ج۳، ص ۲۷۳٫