بسمه تعالی

کد مطلب:۹۶/۸۶/۱۶۶

یکى از چیزهایى که متأسفانه بر عهده بسیاری از ما هست، روزه ‏هاى قرضى است که گاهى سنگین است. اینکه مى ‏بینیم درى به روى ما باز نمى ‏شود و توفیقى نصیب ما نمى‏شود، عمده‌اش به سبب دِین‏هایى است که بر عهده ما است؛ یعنی دِین روزه، دین نماز و دین امور مالى. خدا مى‏داند این‌ها بسیار به انسان صدمه مى‏زند؛ چون عالم، روى حساب و کتاب است.

 ابوى [آیت الله ناصری حفظه‌الله‌تعالی] می‌فرمودند: مرحوم آیت اللّه‏ صافى قدس‌سره در اصفهان رئیس حوزه بودند. این بزرگوار، مجتهد و عالم خوبی بود. یکى از رفقای ایشان که پیرمرد و شیخ عالمی بود، فرزنددار نمى ‏شد. او به مرحوم آیت الله صافى گفته بود: من مبلغی براى نماز و روزه خودم گذاشته ‏ام و کسى را ندارم. این مبلغ را به شما مى ‏دهم؛  اگر زودتر از من فوت کردی، شما را حلال می‌کنم؛ اما اگر من زودتر فوت کردم، این مبلغ را بده تا براى من چهار سال نماز و روزه بخوانند.

ابوى مى‏ فرمودند: روزی در حجره نشسته بودم که مرحوم آیت الله صافى آمدند و ضمن صحبت‌هایشان گفتند: دیشب خواب عجیبى دیدم؛ خواب دیدم آن رفیقمان که پول برای نماز و روزه به من داده بود، گفت: نماز را شروع کن.

آیت الله صافی قدس‌سره فرمودند: خوب است با اقوام او تماس بگیریم. بعد از اینکه با اقوام او تماس گرفتند، معلوم شد که او نصف شب فوت کرده است.

آن‌قدر این‌گونه دیون مهم است که بلافاصله آن شخص بعد از فوت به خواب آیه الله صافی رحمهالله‌علیه آمده و سفارش به خواندن نماز برای او می‌کند.

دستوراتی را که اهل بیت علیهم‌السلام داده‌اند، روى حساب و کتاب و نظم خاصّی است. گاهى نماز، روزه و دیون دیگر بر دوش ما سنگینى مى ‏کند و ما نباید در این‌ها اهمال کنیم. چرا ما به دقت و ظرافت عالم برزخ منتقل نمى‏ شویم؟! این اهمال‌کارى‏های ما باعث اهمال‌کاری در برزخ نمی‌شود؛ بلکه ما را گرفتار و معطل مى‏ کند. اگر بخواهیم در مسیر قرار بگیریم و بهره ببریم، این امور هم خیلى مؤثر است.