بسمه تعالی

کد مطلب:۹۶/۸۶/۱۷۵

شیطان، بیشترین عبادت را کرده بود؛ عباداتی که دیگر کسی نمی‌تواند انجام دهد. او سجده‌های شش هزار ساله انجام داده[۱]و فوق‌العادگی زیادی هم پیدا کرده بود.

این قضیه (تمرّد شیطان بعد از آن همه عبادات) همه قواعد را می‌شکند و می‌فهماند که روی هیچ چیزی نمی‌شود حساب کرد غیر از فضل خدا، عصمت الهی و چنگ زدن به دامان خدا و اولیای خدا. [ملاک،] به کثرت عبادات نیست؛ درون انسان یک چیز دیگر است که باید آن را دید و خداوند هم آن را می‌بیند. همه مسأله به نگاه ما و تجزیه و تحلیل ما نسبت به شخصیت افراد نیست. ما چه می‌دانیم که قلب افراد چه ابتلایی دارد و در چه فکری است؟

حاج ابوالقاسم شهرضایی مرد بزرگ و فوق‌العاده‌ای بود. یک شب ماه رمضان با یک نفر از دوستان از اصفهان حرکت کردیم تا به زیارت ایشان برویم. در مسیر به شخصی که همراهم بود گفتم: جریان برصیصای عابد چگونه بوده که این‌قدر عبادت بکند، مستجاب الدعوه بشود و بعد، این‌طور خراب دربیاید؟ گفت: نمی‌دانم؛ حالا می‌رویم از حاج ابوالقاسم می‌پرسیم. آنجا که رسیدیم ما یادمان رفت؛ ولی خود حاج ابوالقاسم گفت: افرادی مثل برصیصای عابد که این‌قدر عبادت کردند و پایان کارشان این‌گونه شد، به خاطر این بوده که از ابتدا در درونشان مشکل بوده و آن‌ها حاضر نبودند آن مشکل را کنار بگذارند و با این همه حال، عبادت می‌کردند. خداوند هم بالأخره به خاطر زحمتی که می‌کشند جزایشان را می‌دهد.

دل، باید از بیماری بیرون بیاید. قرآن می‌فرماید:

یَوْمَ لا یَنْفَعُ مالٌ‏ وَ لا بَنُون‏ إِلاَّ مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلیمٍ‏؛[۲]

روزى که مال و فرزندان سود ندهد، جز آن که با قلب سلیم به محضر پروردگار حاضر مى‏شود.

قلب سلیم و شاکله سالم، باعث سعادت می‌شود؛ و الا اگر قلب بیمار بود، یک جایی آثار خود را نشان می‌دهد.

—————————————————————————————————————————

[۱].  نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲ معروف به قاصعه.

[۲]. سوره شعراء، آیه ۸۸ و ۸۹٫