بسمه تعالی

کد مطلب: ۹۶/۸۶/۱۷۶

روایاتی نقل شده است که اعمال انسان دوشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها بر امام علیه‌السلام عرضه می‌شود.[۱] غیر از احاطه شهودی که امام زمان علیه‌السلام بر همه عالم دارند، از طرف عالم غیب، عصر دوشنبه و پنجشنبه هر هفته، پرونده اعمال همه، خدمت آن حضرت عرضه می‌شود. صاحب الزمان اینجا معنی می‌شود که ریز اعمال یعنی حدود شش میلیارد پرونده را در یک لحظه باید نگاه کند؛ همه را هم بداند و همه را نظر بدهد. این یک تفاوت است بین قدرت امام و علم امام با بقیه افراد. این کار دو بار در هفته تکرار می‌شود و آن حضرت برای خیلی از افراد هم دعا می‌کنند. ببینید چه اتفاقی می‌افتد و آن حضرت چه ارتباطی با زمان دارند که تمام این پرونده‌ها را در یک مدت کوتاهی نگاه کنند و نظر بدهند.

روز پنجشنبه‌ای بود که خدمت آیت الله کشمیری ‌قدس‌سره بودیم و یک حالت غم و غصه‌ای همه را گرفته بود. یک نفر پرسید: چرا این‌قدر امروز دل همه ما گرفته‌ است؟ ایشان فرمودند: به خاطر عرض اعمال است.

اعمال افراد، خوب نیست؛ لذا حضرت متأثر می‌شوند. این تأثر دوباره به روحیه شیعه، نزدیکان و اطرافیان منعکس می‌شود. مشکلات فردی و اجتماعی زیاد است.

آنچه که مردم به آن مبتلا می‌شوند از یک حیث با دست خودشان پایه‌هایش را گذاشته‌اند. کفار، مسلّط بر مسلمان‌ها هستند. خون ریخته می‌شود. ریختن خون، در عالم غیب، آثار ناراحتی زیادی ایجاد می‌کند. وقتی خداوند فرمود می‌خواهم بنی آدم را بیافرینم، ملائکه گفتند:

أَ تَجْعَلُ فیها مَنْ یُفْسِدُ فیها وَ یَسْفِکُ‏ الدِّماءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ وَ نُقَدِّسُ لَکَ قالَ إِنِّی أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُون؛‏[۲]

آیا کسانى را جانشین مى‏کنى که فساد کنند و خون‌ها بریزند؛ در حالى که ما تو را تسبیح و تقدیس مى‏کنیم؟ خداوند فرمود: من چیزى مى ‏دانم که شما نمى‏دانید.

در همین بن‌بست‌های امروزه روزنه‌هایی به سمت امام زمان علیه‌السلام هست که ما از آن دور هستیم. راه‌هایی هست که بعضی‌ها نصیب پیدا می‌کنند، بهره می‌برند، مورد عنایت و نوازش قرار می‌گیرند؛ اما کدام شیعه هست که آن‌قدر سختی کشیده باشد که حضرت، خاطر او را بخواهند، نوازشش کنند و به او عنایت کنند. چنین افرادی خیلی نادر هستند. چون غالباً افراط و تفریط‌های ما نمی‌گذارد نوبت به نوازش حضرت برسد؛ حتی اگر ما یکی از اولیاء خدا را ببینیم، باید یک فصلی ما را سرزنش کند که چرا چنین اعمالی انجام داده‌ای؟ چرا غفلت می‌کنی؟ چرا اهتمام به راه خدا نمی‌دهی؟ چرا زمان را از دست می‌دهی؟ ما مستحق این نوع برخوردها هستیم.

زحمت انبیا در عمل

پیغمبر خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم ده سال، شب‌ها روی پای مبارکشان می‌ایستادند و قرآن می‌خواندند.[۳] آیه نازل شد که:

طه، ما أَنْزَلْنا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى؛‏[۴]

ما قرآن را بر تو نازل نکردیم تا خود را به زحمت بیاندازی.

خداوند این‌گونه پیامبر را نوازش می‌کند؛ ولی بعد از ده سال که به خودش صدمه زده و سختی کشیده است.

حضرت شعیب علیه‌السلام آن‌قدر از محبت خداوند گریه کرد تا نابینا شد. خداوند چشم‌هایش را بینا کرد. دوباره گریه کرد تا نابینا شد. دوباره خداوند شفایش داد. مرتبه چهارم وقت نوازشش رسید. خداوند فرمود: شعیب! چرا این‌قدر گریه می‌کنی؟ اگر از ترس جهنم است، ما جهنم را بر تو حرام کردیم و اگر از شوق به بهشت است، ما بهشت را بر تو واجب کردیم. گفت: نه؛ گریه من به سبب عشق به تو است. خداوند فرمود: اگر این است، من یکی از انبیاء مرسل به نام موسی را می‌فرستم که به تو خدمت کند.[۵]

———————————————————————————————————————————

[۱]. یکی از روایات عرض اعمال، روایت شیخ طوسی رحمه الله علیه در کتاب تبیان است که ذیل تفسیر آیه شریفه «وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَیَرَى اللَّهُ عَمَلَکُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ» فرموده‌اند: رُوِیَ فِی الْخَبَرِ- أَنَّ الْأَعْمَالَ‏ تُعْرَضُ‏ عَلَى النَّبِیِّ صلی الله علیه و آله و سلم فِی کُلِّ إِثْنَیْنِ‏ وَ خَمِیسٍ‏ فَیَعْلَمُهَا وَ کَذَلِکَ تُعْرَضُ عَلَى الْأَئِمَّهِ علیهم السلام‏ فَیَعْرِفُونَهَا وَ هُمُ الْمَعْنِیُّونَ بِقَوْلِهِ‏ وَ الْمُؤْمِنُونَ‏؛ اعمال امت بر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در هر دوشنبه و پنجشنبه عرضه مى‏گردد و نشان داده مى‏شود. پس آنها را خواهد شناخت و همچنین اعمال امت بر امامان هم نشان داده مى‏شود زیرا آنان قائم مقام پیامبرند و مقصود از مؤمنون در آیه شریفه مذکور ائمه (علیهم السلام) هستند. (محاسبه النفس ابن طاوس، ص۱۶)

[۲]. سوره بقره، آیه ۳۰٫

[۳]. عَنْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (عَلَیْهِ السَّلَامُ) … لَقَدْ قَامَ (صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ) عَشْرَ سِنِینَ عَلَى أَطْرَافِ أَصَابِعِهِ، حَتَّى تَوَرَّمَت قَدَمَاهُ، وَ اصْفَرَّ وَجْهُهُ، یَقُومُ اللَّیْلَ أَجْمَعَ، حَتَّى عُوتِبَ فِی ذَلِکَ، فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: طه* ما أَنْزَلْنا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى‏ بَلْ لِتَسْعَدَ بِهِ (البرهان، ج‏۳، ۷۴۸).

[۴]. سوره طه، آیه ۱ و ۲٫

[۵]. علل الشرائع، ج‏۱، ص۵۷٫