کد مطلب  : ۵۰/ ۸۵/ ۹۵

 آیه الله بهبهانی در مدرسه صدر نقل مى‌‌‌‌‌کردند: به همراه جمعى از طلاب شهر مقدس نجف با ماشین، راهی مکه مکرمه شدیم. یک طلبه عرب نیز در این سفر ما را همراهی کرد. در راه برای صرف ناهار توقف کردیم. برای ناهار، نان خشک و ماست چکیده داشتیم. به آن طلبه عرب گفتیم: «بفرمایید ناهار». او گفت: «من چلومرغ می‌خواهم». به او گفتیم: «در این بیابان، چلومرغ کجا بود؟» شروع کردیم به خوردن ناهار که ناگهان دیدیم یک ماشین با شتاب به طرف ما می‌آید. دو نفر از ماشین، پیاده شدند و زیر سایه درخت در کنار چشمه‌‌‌‌‌ نشستند. آن‌ها سفره غذا را آماده کردند و به آن طلبه عرب گفتند: «ناهار خورده‌اى؟» او گفت: «نه». آن‌ها آن طلبه را در جمع خود بردند و چلومرغ را جلوی او نهادند. آیه الله بهبهانى فرمودند: من جوان بودم. رفتم به آن طلبه عرب گفتم: «تو و ما طلبه هستیم. سرّ این اتفاق چیست؟» او گفت: «یک روز من در صحن امیرالمؤمنین علیه‌السلام بودم. یکى از اشراف‌‌‌‌‌زادگان نجف فوت کرد. یک نفر آمد و به من گفت: «قرآن بر سر مقبره او قرائت می‌کنی؟» گفتم:«بله». آن شخص گفت: «مادر میّت، انتظار دارد که زمان زیادی بر سر قبر او قرآن بخوانی». من گفتم: «قبول می‌کنم». آن‌ها مبلغی پول به من دادند و مادر آن میت به خاطر علاقه به فرزندش هر روز ظهر، برای من چلومرغ می‌فرستاد. یک روز خبر دادند که آن مادر از دنیا رفت. من نارحت شدم؛ زیرا هم حقوقم و هم چلومرغ قطع شد. با خود گفتم: «آیا حضرت زهرا علیها‌السلام کمتر از این زن است. قرآن را براى حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام فرزند حضرت زهرا علیها‌السلام  قرائت کن». یک روز از صبح تا ظهر یک ختم قرآن به نیت آقا اباعبدالله علیه‌السلام  قرائت کردم. از ظهر همان روز تا به حال، هر روز برای غذای ظهر، چلومرغ از راه بی‌گمان به من می‌رسد».

با این که در شهر نجف، فقر شدیدی دامن‌گیر همه شده بود. آن طلبه عرب، خطاب به آیه الله بهبهانی می‌گوید: «امروز می‌دانستم موقع ناهار برای من چلومرغ می‌رسد؛ لذا با شما ناهار نخوردم».