حضرت ابوالفضل(ع) کعبه اولیاء

از آیت الله قوچانى;، چنین نقل شده است:
آیت الله قاضى; در سخنان خود براى‏ خواص مى‏ فرمود: «حضرت ابوالفضل العباس(ع) کعبه اولیاست». در سبب این تعبی ر مى‏ فرمود: حصول جذبه توحیدى خاص براى من به تأخیر افتاد… و این جذبه، لحظه‏ هاى ویژه‌ای است که بر شخص عارف مى‏گذرد و در آن لحظات است که تمام اشیای هستى از نظر شخص محو مى‏شوند و نور خالص ‏و حقیقى توحید بر دل و جانش مستولى مى‏ گردد؛ به طورى که چیز دیگرى همراه آن مشاهده نمى‏کند و نه تنها وجود خود، بلکه تمام عوالم پیرامون خود را فراموش مى‏ نماید و این حالت خاص یا جذبه توحیدى خاص ‏است که عرفا براى رسیدن به آن، هر چه بیشتر سعى و تلاش مى‏کنند و برخى از آن‌ها به اعمال و ریاضت‏هاى باطنى ‏مى‏پردازند تا به این مرتبه نایل شوند.
ایشان مى‏گفت زمان طولانى بر من گذشت و من در انتظار وصول به این مرتبه و گشایش آفاق قلبم براى ‏این نورانیّت توحیدى بودم، تا آن‌که روزى بر حسب اتفاق، در اول ورودم به شهر کربلای معلى، به زیارت حرم‏ حضرت عباس(ع) رفتم. همین که به حرم شریف عباسى رسیدم و به شبکه‏ هاى ضریح مقدس چنگ زدم،‌ ‏ناگهان خود را در وسط انوار توحید دیدم؛ به طورى که گذشته و حال و آینده و زمان و مکان و تمام عوالم در برابر من مساوى شد. کاملاً از خودم محو شدم و این جذبه درونى خاص را درک کردم که دقایقى چند با من بود و دوام ‏داشت… سپس به خود آمدم و براى تشرف به زیارت امام حسین(ع) به راه افتادم. در نزدیکى مرقد آن حضرت، دوباره همان حالت برگشت و ساعتى دوام یافت… و بعدها به طور مستمر همراه من شد… به این دلیل بود که از حضرت عباس۷ به کعبه اولیا و صلحا تعبیر مى‏ کرد.
آیت الحق، ص۳۷۰٫