سخن نخست  /  خیمه‌های مقدس

باز محرم می‌آید، با همه ویژگی‌های بی‌همتایش.
خیمه حسینی محمل گردآوری تضادها و گونه‌‌گونگی‌ها و تفاوت‌ها است.
آن قدر این خیمه گسترده است و آن قدر این کشتی نجات، وسیع است که نه تنها شیعیان با سلایق و علایق گوناگون و گاه متضاد را گرد هم می‌آورد، بلکه حتی غیر شیعیان را هم پذیرا است.
آری؛ کهربای عشق حسینی ع جذبه‌ای فوق العاده دارد و هر قلبی را مجذوب می‌کند. کافی است کاه باشی، تا گرفتار و جذب این کهربا شوی. کاه باشی؛ خالی از خود و خود‌محوری‌ها، خالی از تشخص‌ها و عنوان‌ها؛ خالی از غیر او. و هرچه بیشتر این‌گونه باشی، خالی‌تر باشی و کاه‌تر، شدت جذب و اتصالت بیشتر است؛ می‌سوزی و می‌‌گدازی،‌ ناله می‌زنی و اشک می‌ریزی. و شاید بهتر، این است که بگوییم تو اشک نمی‌ریزی؛ بلکه اشکت می‌ریزد، بی‌اختیار و دمادم. دیگر این تو نیستی که چشم و اشک را کنترل می‌کنی؛ بلکه این، دریای اشک حسینی است که تو را با خود می‌برد و غرق در خود می‌کند. چنین اشکی که از سوز دل بر می‌خیزد و از جانی زلال و مصفّای از غیر، بر انگیخته می‌شود، قطره قطره‌اش دریایی است از رحمت، برکت، نور و مغفرت. این اشک، گوهری بی‌همتاست که از ذره ذره‌اش خیر و خوبی می‌تراود.
و ما اگر به مجالس و خیمه‌های حسینی عشق و ارادت می‌ورزیم، آن را مقدس و مطهر می‌دانیم و خدمت به مجالس حسینی ع را افتخار و توفیق می‌شماریم، از این روست که این خیمه‌گاه‌ها واین تکایا و حسینیه‌ها، محل نزول خیرهای بی‌شمار عزاداری حسینی است.
خیمه‌های عزا، محل نزول رحمت و مغفرت الهی و آمرزش گناهانِ گریه‌کنان بر سالار شهیدان است؛ چرا که به فرموده امام صادق ع، با اشک بر رثای حسین ع، همه گناهان آمرزیده می‌شوند.
خیمه‌های عزا محل توبه و انابه و بازگشت و رجوع به خدا است. همه عزاداران و دلدادگان حضرت اباعبدالله ع دلیل ارادت و دلدادگی خود را چنین بیان می‌کنند که حضرتش بنده پاک و برگزیده خدا و محبوب پروردگار بوده است؛ لذا هر نوع فعالیت و شرکت در مراسم عزای حسینی را در راستای تقرب به خداوند متعال تعریف می‌کنند و گناه را مانعی برای فیض بردن از آن جلسات معنوی می‌دانند.
خیمه‌های حسینی، محل تزکیه جان‌ها از کدورت کینه‌ها، حسادت‌ها، تکبرها و سایر صفات رذیله است. جذبات حسینی و اثرات اشک عاشورایی، تو را از خودت بیرون می‌برد و واله‌ات می‌کند و از همین رو ریشه رذائل را که خودپسندی و خودپرستی است می‌خشکاند.
خیمه‌های حسینی، در بُعدی اجتماعی و بیرونی، محل سامان‌دهی و انگیزه بخشی مؤمنان خداجو برای ستیز با باطل و باطل‌گرایان است. عزادار آگاه و واقعی نمی‌تواند حسینی باشد و در مقابل ظلم و ستم، سکوت کند و برای اصلاح امت اسلام بی‌دغدغه باشد؛ چرا که سالار شهیدان، خود هدف از قیامش را اصلاح امت پیامبر اکرم۶ معرفی می‌کند.
از جمله در زمانه ما ستیز با مترسک‌هایی که به نام خلافت اسلامی و با هماهنگی اربابان خود، عراق و شام را مسلخ شیعیان و غیرشیعیان کردند، در همین مجالس کلید می‌خورد و «مدافعان حرم» از جوانان هیئتی و حسینی برگزیده می‌شوند.
هنوز فراموش نکرده‌ایم جوانان بسیجی را که پیش از اعزام به میدان دفاع مقدس و در پشت خط و حتی در حین عملیات، ذکر حسین ع بر لب داشتند و یاد حسین و اصحابش در سر: شور حسین است چه‌ها می‌کند…
و بالأخره خیمه‌ها و مجالس حسینی، محل عشق و دلدادگی، و انتظار و شیفتگی به محضر آخرین حجت الهی حضرت بقیه الله الاعظم ع است. عزاداران حسینی می‌دانند که ثمره شهادت ثارالله را بقیه الله به بار خواهد نشاند و انتقام خون خدا را وارث او خواهد گرفت؛ لذا با همه وجود ندا در می‌دهند:
أین الطاب بدم المقتول بکربلا؛
کجاست خون‌خواهِ شهید کربلا؟
از همین روست که خیمه‌ها و مجالس حسینی را پاس می‌داریم و ارج می‌نهیم و هیچ سخن و عملی را بر ضد این اماکن مقدس، برنمی‌تابیم. سخن خود را با کلامی از امام خمینی ره پایان می‌بخشیم:
همین گریه‌ها نگه داشته ما را. گول این شیاطینی که می‌خواهند این حربه [سلاح] را از دست شما بگیرند، گول این‌ها را نخورند جوان‌های ما، همین‌هاست که ما را حفظ کرده، همین‌ها هست که مملکت ما را حفظ کرده. تکلیف آقایان است روضه بخوانند. تکلیف مردم است دسته‌های شکوهمند بیرون بیاورند، اما دسته‌ها بیرون بیایند، سینه بزنند، هر کاری که [قبلاً] می‌کردند بکنند… .۱

———————————-
۱٫ صحیفه نور، ج ۱۰، ص ۲۱۸٫