کد مطلب:۹۵/۸۵/۹۱

خداوند در قرآن مى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌فرماید:

أَقیمُوا الصَّلاه؛[۱] نماز را برپادارید.

ولی نمی‌فرماید: نماز را بخوانید؛ به این دلیل که «صلاه» باید اقامه بشود. «اقامه صلاه» معادل است با درست کردن یک بُراق براى عروج؛ به همین سبب رسول گرامی اسلام صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرماید:

الصلاه معراج المؤمن؛[۲] نماز، معراج مؤمن است.

وقتی که تکبیرهالاحرام را گفتی، نباید پراکنده باشى. معادل و صورت ملکوتی نماز، اسبابى است که انسان را بالا مى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌برد؛ اسبابى است که کشف حجب مى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود. اگر انسان واقعاً اهل صلاه باشد، در عالم ملکوت سیر مى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند و وقتی که ذکر «سبحان اللّه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌» را می‌گوید، روح، مشغول به خوراک‌های بهشتی می‌شود. همین حالت در نماز [مشغولیت به خوراک‌های بهشتی] که مقصد بعضی از ما است، چه بسا براى بعضى از اولیای خدا تنزّل باشد؛ یعنى آن‌ها حاضر نیستند خودشان را جزء خورندگان بهشتى بدانند؛ زیرا این سیر، مراتب زیادی دارد. آن کسی که با یک «سبحان اللّه»‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ بیشترین خوراک معنوى را مى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خورد، ناراحت است که من چرا باید در بهشت به خوراکش اکتفا کنم؟ مراتب عالى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تر هست؛ چرا سبحان اللّه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ من تبدیل به مراتب عالى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تر نمى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود؟ چرا خوراک مى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود؟ این، راهی است که هیچ‌وقت پایان ندارد.

خبرهایى بوده است که امیرالمؤمنین علیه‌السلام هم گریه مى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنند؛ به دلیل بى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نهایتى حق‌تعالى و مراتب توحیدى است؛ یعنى خداى متعال نسبت به اهل بیت علیهم‌السلام نیز بى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نهایت است. رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله سجده‌های دائم، گریه‌های دائم، التماس و … داشتند. رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله نسبت به خلق خدا، غنى‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ترین فرد هستند؛ اما نسبت به حق‌تعالى قضایا متفاوت است.

[۱] . سوره بقره، آیه ۴۳٫

[۲] . سفینه البحار، ج۲، ص۲۶۸٫