کد مطلب:۹۵/ ۸۷/ ۹۵

چیزی که بلا را برای ما بلا می‌کند، نگرش و برداشت بلاگونه به بلاهاست. اگر انسان، حالت تسلیم داشته باشد، راحت‌تر با قضایا کنار می‌آید؛ یعنی همه‌چیز را زیبا می‌بیند. آیت الله ناصری حفظه‌الله‌تعالی نقل می‌کردند: روزی ماشین مرحوم حاج عبدالزهراء رحمه‌الله‌علیه واژگون شد و گردن ایشان شکست. حاج عبدالزهراء بعدها گفته بود: «وقتی در بیمارستان، گردنم را جا می‌انداختند، لذت می‌بردم و هیچ‌دردی احساس نمی‌کردم». دقت کنید که همین‌بلا برای بعضی افراد چقدر می‌تواند اذیت‌کننده باشد؟!

 اواخر عمر مرحوم آیت الله‌ قاضی قدس‌سره یکی از پسرهای ایشان دچار برق‌گرفتگی می‌شود و از دنیا می‌رود. یکی از فرزندان ایشان می‌گوید: وقتی برادرم فوت کرد، مادرم خیلی بی‌قراری می‌کرد. پدرم به مادرم گفت: «چرا این‌قدر گریه می‌کنی؟» مادرم فقط اشک می‌ریخت. تا این‌که روزی دیدم مادرم آرام شده است. برای ما خیلی جای تعجب بود که هنوز چندروزی از مرگ برادر نگذشته است؛ اما مادر این‌قدر آرام شده است. روزی از مادرم پرسیدم: «چه اتفاقی افتاد که این‌قدر آرام شدی؟» اما او جوابی نداد. که ناگهان پدرم وارد شد و مرا دعوا کرد و نگذاشت که قضیه را بفهمم.[۱]

 آیت الله کشمیری قدس‌سره مکرر می‌فرمودند: فرزند مرحوم قاضی که فوت شده بود، ایشان می‌فرمود: «این محمد است که من او را می‌بینم، حالش خوب است؛ گریه ندارد. چرا اهل خانه این‌قدر بی‌تابی می‌کنند؟!»

پس نوع نگرش‌ انسان است که بلا را آسان می‌کند یا این‌که نعمت را تبدیل به بلا می‌کند. برخورد صحیح انسان با قضایا، شرح صدر ایمانی می‌خواهد. گاهی نوع نگرش انسان، فضاهای وسیع را تنگ و گاهی فضاهای تنگ را وسیع می‌کند. این نگاه ایمانی به قضایا و رشد ایمانی، برای افراد و نگرش‌های مختلف، متفاوت است.

[۱]. عطش، ص ۳۸۴٫