بسم الله الرحمن الرحیم

کد مطلب:۹۵/۸۷/۱۰۴

شروع سلوک معنوی با توسل به امیرالمؤمنین علیه‌السلام است، توسلات دیگر هم هست؛ اما آن‌چه که ما از معارف سلوکی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خواهیم نزد امیرالمؤمنین علیه‌السلام است و این منافاتی با توسلات دیگر حتی در ایام محرّم ندارد. باید ارتباط با امیرالمؤمنین علیه‌السلام را قوی کرد؛ حتی به صورت ذکر. باید وارد این بهشت شد: «فَادْخُلی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ فی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ عِبادی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌».[۱]

بعد از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم، در اصل و کُلّ ولایت، یک عَلَم، مستقرّ است. رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم آمده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند که دین خدا را ارائه کنند، بذر توحید را بنشانند. رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم پدری مهربان برای همه هستند و همه هستی، مدیون ایشان است؛ اما اگر کسی بخواهد حرکت سلوکی به سمت توحید، معارف و شناخت رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم داشته باشد، امیرالمؤمنین علیه‌السلام باب این حرکت هستند.[۲] انسان از هر طرفی برود، سر و کارش با آن حضرت است.

انسان سعی کند در همین دنیا تکلیف خود را مشخص کند که به سوی بهشت برود یا جهنم. معرفت و سیر، یعنی کاری که دیگران می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خواهند تا قیامت معطّل شوند، انسان همین‌جا تکلیفش را مشخص کند؛ از این رو نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود امیرالمؤمنین علیه‌السلام را نبیند یا به صورت کلی بخواهد یک قضایایی را در نظر بگیرد؛ بلکه باید عبیدِ حضرت شد که در این‌صورت، حواله‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها پشت سر هم می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌رسد. الآن زمان امامت حضرت بقیه اللّه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ علیه‌السلام است؛ ولی اگر انسان، با امیرالمؤمنین علیه‌السلام پیوند خورد، توسلش با حضرت بقیه اللّه علیه‌السلام‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ گیرایی خاصی پیدا می‌کند و حضرت هم برای او یک احترام دیگری قائل می‌شوند.

در هر صورت باید انسان تکلیف خود را مشخص کند تا بداند چه‌کاره است. این طریق بزرگان نجف، طریق موفّقی است. طریق‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های دیگر هم چه بسا باشد و هست؛ امّا فعلاً باید در این جرگه درآمد، پیوند را محکم کرد، توسلات را زیاد کرد.

بزرگانی مثل مرحوم قاضی، آسید احمد کربلایی، سید مرتضی کشمیری، همه از طریق امیرالمؤمنین علیه‌السلام  بوی این معانی را گرفته‌اند. گرچه این خانواده، خانواده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای هستند که هر کجا بار انداختی، مثل این‌که همه‌جا بار انداخته‌ای؛ فرقی نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند؛ امّا اگر یک جایی مشخص شد، حرکت، ملموس‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تر می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود. برای شروع حرکت، وقتی گفت: «یا امیرالمؤمنین» و عنایت شد، فرق می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند؛ مرحله به مرحله هم فرق می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند. انسان باید در حرکت اولیه، مدت‌ها گریه کند تا حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام که باب وسیع رحمت الهی هستند، او را در طریق قرار دهند. گریه، انسان را پاک می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند و برای حرکت سلوکی، توحیدی و معرفتی آماده می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند. بعد از این، مدت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها با توسل به امیرالمؤمنین علیه‌السلام حرکت کند و عصمت الهی را از خدا بخواهد و حتی در افکارش صاف، پاک و زلال باشد. ما باید به‌گونه‌ای پیوند برقرار کنیم که زمانی که این کتب حدیث را می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خوانیم، همان‌زمان را حس کنیم، همان ‌مطالب را حس کنیم؛ مانند این‌که این روایت را خود حضرت به ما می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گویند. در این‌صورت یک روایت در مذمّت دنیا، دل ما را صاف می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند و از دنیا دور می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند.

—————————————————————

[۱]سوره فجر، آیه ۲۹٫

[۲]. همان طور که در روایتی از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم نقل شده است: علیّ باب اللّه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌. (کشف الیقین فی فضائل أمیر المؤمنین علیه السلام، المقدمه، ص: ۱۵).