بسم الله الرحمن الرحیم

کد مطلب: ۹۵/۸۶/۱۰۹

موضوع شاکله، دقیقا با موضوع «معادن» که در روایت امام صادق علیه‌السلام نقل شده است، ارتباط دارد.

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه‌السلام قَالَ: النَّاسُ مَعَادِنُ کَمَعَادِنِ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّهِ فَمَنْ کَانَ لَهُ فِی الْجَاهِلِیَّهِ أَصْلٌ فَلَهُ فِی الْإِسْلَامِ أَصْلٌ؛^[۱]

مردم معدن‌هایی هستند چون معدن‌های طلا و نقره، پس هر که در دوران جاهلیت ریشه و اصلی داشته در اسلام نیز همان ریشه و اصل را دارا است.

البته این معادن، منحصر به ذهب و فضه نیست؛ چُدن هم در آن هست. شغل مردم، غالبا اختیاری نیست و روزگار آن‌ها را به شغل و کاری سوق می‌دهد. اگر شاکله معدنی شخص با شغلش مناسب باشد، خیلی رشد می‌‌‌‌کند؛ ولی انسانی که نمی‌‌‌‌داند چه شاکله‌‌‌‌ای دارد، نمی‌داند چه شغلی را  انتخاب کند.

با این حال اگر دیدگاه معدنی به انسان پیدا کردی و معدنش را یافتی، باز هم همه مشکل حلّ نمی‌شود؛ بلکه باید مشخص شود که آیا او این حالت معدنی را برای زندگی‌ می‌خواهد یا برای شغل یا برای سلوکش تا گفته شود چه کار کند که در آن امر خاص، موفق شود.

«ذهب» در دنیا یک معنا دارد و در روایات یک معنای دیگر. معدن ذهب در انسان یعنی جوهره فرد، طلایی باشد. بالاترین و اوج جوهره افراد، طلا است؛ ولی توسلات بسیار لازم است تا معدن وجودی انسان، طلایی شود. علت این‌که حضرت سید الشهداء علیه‌السلام  افراد خاصی را برای کربلا انتخاب ‌کردند، این بود که این افراد، معدنشان طلایی بود؛ اما در طول مدّت، روی آن، غبار نشسته بود.

———————————————————————

 [۱]. الکافی، ج۸ ص ۱۷۷٫