بسم الله الرحمن الرحیم

کد مطلب:۹۵/۸۷/۱۱۸

ایجاد حالت اقامه صلاه و همه عبادات، دو زمینه می‌خواهد؛ یک زمینه کلی که مؤمن در مراقبه به سر ببرد، اهل آرامش باطن باشد، اهل توجهات باشد، اهل شلوغ‌کاری، به‌هم‌ریختگی، افکار متنوع حرام و حلال نباشد؛ یعنی قوه خیال او مهار داشته باشد. زمینه دیگر هم مربوط به وقت خود عبادت است. در آن وقت باید توجهات، بیشتر باشد. با این دو زمینه است که صلاه، اقامه می‌شود و انسان دو رکعت نماز هم که می‌خواند، آن نماز به صورت یک فرد، یک مَلَک کامل، تجسم می‌شود. گاهی ارزش دو رکعت نماز به اندازه یک عمر عبادت بیشتر است به شرطی که این توجه واقعاً برای انسان بماند.

متأسفانه الآن ما چطور نماز می‌خوانیم یا به دیگران چطور القا می‌کنیم که نماز بخوانند؟ اکتفا کردن به حدّ و حدود ظاهری، کافی نیست. چقدر عجیب و غریب است که انسانی بطون معانی غیبیه را رها کند و فقط ادای حروف ظاهری را مراعات کند. چنین معانی غیبیه‌ای در انتظار ما است؛ اما خودمان را به چه قسمت‌هایی مشغول کرده‌ایم که خود را بی‌نصیب می‌کنیم. اگر حرکت معنوی انسان با مقدمات صحیح باشد، همان دو رکعت نماز، واقعاً کافی است و خیر زیادی را نصیب او می‌کند.

به حسب بعضی روایات، نوافل سبب تکمیل کاستی واجبات هستند[۱] و این توسعه‌ای است که خدای متعال در عالم معنا برای ما قرار داده است که چیزی بتواند جایگزین چیز دیگری باشد. اگر نماز واجب انسان که باید ملکوت آن به یک فرد سالم تبدیل بشود، ملک زیبارخی بشود و بالا برود، بر اثر عدم توجه، بخشی از آن ناقص شده است، نافله، آن نقص را جبران می‌کند. این، نشان‌گر الطاف الهی است و این‌که اهل بیت علیهم‌السلام بیان‌گر نکات و دقایق و معانی و معارف برای ما بوده‌اند. پس، از نافله برای تکمیل واجبات می‌توان استفاده کرد.

——————————————————–

[۱] . عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ: مَنْ صَلَّى وَ أَقْبَلَ عَلَى صَلَاتِهِ لَمْ یُحَدِّثْ نَفْسَهُ وَ لَمْ یَسْهُ فِیهَا أَقْبَلَ اللَّهُ عَلَیْهِ مَا أَقْبَلَ عَلَیْهَا فَرُبَّمَا رُفِعَ نِصْفُهَا وَ ثُلُثُهَا وَ رُبُعُهَا وَ خُمُسُهَا وَ إِنَّمَا أُمِرَ بِالسُّنَّهِ لِیَکْمُلَ‏ مَا ذَهَبَ‏ مِنَ‏ الْمَکْتُوبَه. (محاسن، ج۱، ص ۲۹).