بسم الله الرحمن الرحیم

کد مطلب:۹۵/۸۷/۱۱۹

اگر حرکت معنوی انسان، قاعده‌مند باشد، می تواند به سبک و روش بزرگان قبل زندگی کند.

آیه الله بهجت قدس‌سره چندین مرتبه می‌فرمودند: «طلاب نجف اشرف در طول هفته، یک غذای پختنی حتی تخم مرغ آب‌پز نیز نمی‌خوردند».

امکانات بسیار کم و غذاها خیلی ساده بوده است؛ اما در این زمانه الحمدلله از این جهت، نعمت‌ها فراوان است. آیا پرداختن به امور شهوی بیش از حدّ، ضرورت دارد؟! آیا ضرورت دارد که دل اطرافیان خود را با یک کلمه مجروح کنیم؟! سیره کدام یک از انبیاء این‌گونه بوده است؟! آن‌ها برای تحمل ناملایمات، مرکز قرار می‌گرفتند و بار دوستان را به دوش می‌کشیدند.

انسان باید در جوانی امور معنوی را برای زمان پیری ذخیره کند و گرنه بعدا خیلی کم می‌آورد. ذخیره کردن به این است که انسان خودش را بر سنن محمدی صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم منطبق کند. در زمان پیری فقط این ذخیره است که آسایش می‌آورد. حداقل‌ها را باید در جوانی ملکه کرد.

یادم هست که در ایام جنگ، دلهره عجیبی در شهر بود؛ تا حدی که مردم به خاطر اضطراب بسیار به دکترهای روان‌پزشک مراجعه می‌کردند. زمانی که وضعیت قرمز اعلام می‌شد، رنگ‌ چهره‌ها عوض می‌شد. روزی در حسینیه آیت الله بهاءالدینی قدس‌سره  بعد از نماز مغرب و عشاء نشسته بودیم که وضعیت قرمز اعلام شد. طولی نکشید که از پشت حسینیه، صدای عظیمی آمد که شیشه‌های منزل ایشان شکست. همان لحظه، ایشان استکان چای را برداشته بودند و به طرف دهان می‌بردند؛ اما هیچ تغییری در ایشان حاصل نشد و بسیار با آرامش نشسته بودند. معلوم می‌شد که این آرامش از چندین سال پیش برای ایشان حاصل شده است.