بسم الله الرحمن الرحیم کد مطلب:۹۵/۸۷/۱۲۵ اگر انسان به کلید کیفیت ترکیب حروف قرآن و اسرارآمیز بودن چینش حروف قرآن برسد، همه قضایا برای او حلّ میشود. تنها در زمینه علوم ادبی قرآن، مطالب بسیاری وجود دارد. خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید: وَ قیلَ یا أَرْضُ ابْلَعی ماءَکِ وَ یا سَماءُ أَقْلِعی وَ غیضَ […]
بسم الله الرحمن الرحیم
کد مطلب:۹۵/۸۷/۱۲۵
اگر انسان به کلید کیفیت ترکیب حروف قرآن و اسرارآمیز بودن چینش حروف قرآن برسد، همه قضایا برای او حلّ میشود. تنها در زمینه علوم ادبی قرآن، مطالب بسیاری وجود دارد. خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید:
وَ قیلَ یا أَرْضُ ابْلَعی ماءَکِ وَ یا سَماءُ أَقْلِعی وَ غیضَ الْماءُ وَ قُضِیَ الْأَمْرُ وَ اسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِی؛[۱]
اى زمین آبت را فرو بر و اى آسمان خوددارى کن و آب فرو نشست و کار پایان یافت و (کشتى) بر (دامنه کوه) جودى پهلو گرفت.
مرحوم سید علیخان شیرازی۲۳ قاعده ادبی برای این آیه ذکر میکند.[۲]
قرآن طوری نازل شده است که هُدىً لِلْمُتَّقین[۳] است؛ ولی اگر کسی بیماری داشت، برای او لا یَزیدُ الظَّالِمینَ إِلاَّ خَساراً [۴] است.
کسی که احاطه داشته باشد، بهرههای فراوانی از قرآن کریم میبرد. به عنوان نمونه، خداوند در قرآن کریم درباره فرزند حضرت نوح علیهالسلام میفرماید:
إِنَّهُ عَمَلٌ غَیْرُ صالِح؛[۵]
او عملى غیرصالح است.
بعضی از مفسران میگویند: باید یک کلمهای در تقدیر بگیریم؛ یعنی «انه عمل عملاً غیرصالح».[۶] مشابه این آیه نیز در قرآن آمده است، آنجا که خدا میفرماید:
لکِنَ الْبِرَّ مَنِ اتَّقى؛[۷]
نیکى، آن است که تقوا پیشه کند.
اگر کسی به نگاه اولیه به این آیه نظر کند، میگوید قرآن باید بفرماید: «ولکن البرّ التقوی الله»؛ اما اینکه خداوند متعال این دو آیه را این گونه فرموده، به این سبب است که قرآن، قاعده دارد و آن قاعده این است که میخواهد کیفیت اتحاد عمل و عامل را به گونههای مختلف بیان کند. پس تعبیر قرآن از فرزند حضرت نوح علیهالسلام به عمل غیرصالح و همچنین تعبیر از متقین به برّ به خاطر این قاعده است. کسی که «من اتّقی»؛ یعنی متقی شد، آن شخص مساوی است با تقوی الله. پس همیشه شاکله و عامل و عمل، با هم متحد هستند.
—————————————————————————————————————————————————–
[۱]. سوره هود، آیه۴۴٫
[۲]. انوارالربیع فی انواع البدیع، ج۱، ص۴۳۰٫
[۳]. راهنماى پرهیزگاران است. (سوره بقره، آیه ۲).
[۴]. ستمگران را جز خسارت چیزى اضافه نمىکند. (سوره اسراء، آیه ۸۲).
[۵]. سوره هود، آیه ۴۶٫
[۶]. إعراب القراءات السبع و عللها، ج۱، ص ۲۸۳٫
[۷]. سوره بقره، آیه ۱۸۹٫