بسمه تعالی

کد مطلب:۹۶/۸۶/۱۴۷

چیزی که به ایمان و قوای عقلی انسان عمق می‏ دهد، ارتباط با قرآن است. ارتباطی که ما با قرآن داریم، خیلی کم است. دو نسخه‌ای که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم برای ما به جا گذاشتند (قرآن و عترت)،[۱] آخرین نسخه‌ای بود که سیر همه انبیاء و رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم در آن وجود دارد و به همین دلیل اهل بیت علیهم‌السلام و قرآن را کنار هم قرار دادند.

انسان نباید از اهل بیت علیهم‌السلام و قرآن عقب بیافتد. عموم مردم زمانی که یک مقدار به جریان اهل بیت علیهم‌السلام اهمیت می‌دهند، از قرآن عقب می‌افتند. چرا باید این‌گونه باشد؟    

خود آن بزرگواران به ما این همه سفارش کرده‌اند که این دو ثقل باید هم‌سو باشد. اهل بیت علیهم‌السلام الگو و چراغی در صراط مستقیم هستند که بدون این چراغ‌ها نمی ‏شود حرکت کرد؛ چون راه، ظلمات است. خداوند متعال این طور قرار داده است که هیچ کسی از راه دیگری به سمت او نرود. راه یمین و شمال ندارد. فقط راه اهل‌بیت علیهم‌السلام است که انسان را به حق‌تعالی نزدیک می‌کند. امکان ندارد کسی از راه نزدیک‌تری بتواند به حق‌تعالی برسد. همان‌گونه که در بعضی روایات نیز نقل شده است که صراط مستقیم، امیرالمؤمنین علیه‌السلام است.[۲]

خداوند متعال در بعضی از آیات قرآن، انبیا علیهم‌السلام را به صراط مستقیم سفارش می‌کند. در سوره یاسین می ‏فرماید:

إِنَّکَ لَمِنَ الْمُرْسَلِین عَلى‏ صِراطٍ مُسْتَقیم؛[۳]

حقّا تو از کسانى هستى که خداوند تو را به پیامبرى فرستاده است، بر راهى راست [فرستاده شدى].

این نوع استعلای بر صراط مستقیم تنها به خدای متعال نسبت داده شده است:

إِنَّ رَبِّی عَلى‏ صِراطٍ مُسْتَقیم‏؛‏^[۴]

پروردگار من بر راه راست است.‏

انسان باید بتواند بین ارتباط با قرآن و اهل بیت علیهم‌السلام جمع کند. ارتباط با قرآن، چه به صورت قرائت، چه تفکر و … بهره زیادی را نصیب انسان می‌کند؛ حتی کسی مجاز نیست بگوید: سواد عربی‏ من کم است. قرآن این حرف‏ها را برنمی ‏تابد. ممکن است انسان بر اثر ایمان، آن قدر دلش زلال ‏شود که معانی زیادی از قرآن به دلش منتقل شود که یک عالِم به این نوع معانی منتقل نمی‏ شود.

ارتباط بزرگان با قرآن و اهل بیت علیهم السلام 

خدا شیخ محمد جواد شکرین قدس‌سره را رحمت کند. ایشان ساکن مدرسه صدر اصفهان بود و بسیار توحیدی بود. زمانی که باد می‏ وزید و برگ‌های درختان را حرکت می‌داد، می ‏فرمود: چه کسی غیر از خدای متعال می‏ تواند این برگ‌ها را منظم حرکت بدهد. ایشان از این قضایا به یقین توحیدی رسیده بود. وقتی هم برای دیگران بیان می ‏کرد، باعث قوّت ایمان دیگران بود؛ اما در مقابل بعضی از افراد نیز وجود دارند که شبهاتی ایجاد می‌کنند که هم خودشان گیج می‌شوند هم خلق خدا را گیج می‌کنند. شبهه از شیطان است. میوه ایمان، آسایش و آرامش است.

افرادِ دل‌سوخته ‏ای بوده‏ اند که گاهی سالیانی در بیابان‌ها برای رسیدن به امام زمان علیه‌السلام از همه چیز می‏ گذشتند. در مسیر قدیم جمکران به مردی که چهره‌اش آفتاب‌خورده، خسته و روشن بود، برخورد کردیم که می‌گفت: چهل سال است در این بیابان‌ها دنبال امام زمان علیه‌السلام هستم.

خداوند آشیخ عبدالله پیاده را رحمت کند. زمانی در حرم بالاسر نشسته بودیم، قرآن را به من داد و گفت: قرآن را باز کن. گفت: چه می‌گوید؟ گفتم: آیه می‏گوید صبر کن درست می ‏شود. ایشان گریه کرد و گفت: سی سال است در بیابان‌ها هستم؛ هنوز هم می‏ گویند صبر کن. ایشان مرد دل‌سوخته‏ ای بود. اواخر عمر، بیماری اوره گرفته بود و کف پاهایش خیلی خارش داشت. می‌گفت: شب‌ها موقع خواب، کف پایم می‌خارد. آن قدر به من فشار می‌آورد که دو تا پاهایم را به هم می‌سایم؛ اما فایده ‏ای ندارد. وقتی از شدت خارش می‌خواهم گریه کنم، یک نفر می‏ گوید: ساکت! حق نداری گریه کنی.

استمداد از اهل بیت علیهم السلام

همیشه باید اهل استمداد از اهل بیت علیهم‌السلام بود. استمداد از اهل بیت علیهم‌السلام در خود اهل بیت هم بوده است. امیرالمؤمنین علیه‌السلام در جنگ احد از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم این گونه استمداد می‌گرفتند:

یا الله یا الله یا جبرئیل‏ یا جبرئیل‏ یا محمد یا محمد النجاه النجاه.[۵]

بعد هم شیعیان از اهل بیت علیهم‌السلام و حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها استمداد می‌کردند:

یَا مُحَمَّدُ یَا عَلِیُ‏، یَا فَاطِمَهُ الزَّهْرَاءُ، یَا حَسَنُ یَا حُسَیْنُ سَیِّدَیْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّهِ، یَا مَوَالِیَّ الطَّاهِرِین.[۶]

آیت الله کشمیری قدس‌سره می‏فرمودند: هزار مرتبه لعن بر معاویه (اللهم العن معاویه بن ابی سفیان) برای قضای حاجات خیلی مجرب است و قلب امیرالمؤمنین علیه‌السلام شاد می‏ شود.

اگر یک توسل قاعده‌مند به امیرالمؤمنین علیه‌السلام بشود، امکان ندارد انسان، دست‌خالی برگردد؛ منتهی ما در کیفیت توسل سُست هستیم؛ و گرنه دنیا و آخرت به دست امیرالمؤمنین علیه‌السلام است. مگر می‌شود انسان چیزی از آن بزرگوار بخواهد و حضرت عنایت نکنند؟!

آیت الله کشمیری رحمهالله‌علیه می‌فرمودند: هر حاجتی داشتم، کنار در حرم امیرالمؤمنین علیه‌السلام می ‏ایستادم؛ دستم را بلند می کردم و امیرالمؤمنین علیه‌السلام را مدح می‌کردم و «ناد علیا»[۷] می‌خواندم. هنوز به خانه نرسیده بودم که آن مشکل حلّ شده بود.

——————————————————————————————–

[۱]. حدیث ثقلین در منابع زیادی نقل شده است از جمله: کمال الدین، ج ۱، ص ۲۳۴؛ بصائر الدرجات، ج ‏۱، ص ۴۱۳؛ البرهان، ج۱ ، ص ۲۰؛ بحارالانوار، ج ۲۱، ص ۳۸۷٫

[۲]. اصول الکافی، ج‏۱، ص۴۳۳٫

[۳]. سوره یس، آیه ۴ و ۳٫

[۴]. سوره زخرف، آیه ۴۳٫

[۵]. الإحتجاج (للطبرسی)، ج‏۱، ص۹۷٫

[۶]. المزار الکبیر، ص ۲۵۱٫

[۷]. مصباح کفعمی، ص۱۸۳:

نَادِ عَلِیّاً مَظْهَرَ الْعَجَائِبِ‏		تَجِدْهُ عَوْناً لَکَ فِی النَّوَائِبِ‏
کُلُّ هَمٍّ وَ غَمٍّ سَیَنْجَلِی‏		بِوَلَایَتِکَ یَا عَلِیُّ یَا عَلِیُّ یَا عَلِی‏