بسمه تعالی

کد مطلب:۹۶/۸۶/۱۵۱

مرحوم ملاّ حسین‌قلی همدانی قدس‌سره در یکی از نامه‌هایشان[۱] یک تشبیهی از حضرت لقمان علیه‌السلام نقل می‏ کنند که آن حضرت به فرزندشان فرمودند:

یَا بُنَیَّ إِنَ‏ الدُّنْیَا بَحْرٌ عَمِیقٌ‏ قَدْ هَلَکَ فِیهَا عَالَمٌ کَثِیرٌ؛^[۲]

ای فرزندم! دنیا دریای عمیقی است که افراد بسیاری در آن غرق شدند و به هلاکت رسیدند.

 این چه زاویه ‏ای از دنیا است که کوچک و بزرگ ما را به سمت خودش می‏ کشاند؟ چه زاویه جذّابی است که به تدریج، آخرت را از یاد انسان می ‏برد؟ چه زاویه ‏ای است که انسان دلش می‏ خواهد مشغول به عبادت شود، ولی به او اجازه نمی ‏دهد؟

ما گرفتار یک زاویه‏ ای از زوایای محبّت به دنیا یا اشتغال به دنیا می‏ شویم که آن هدف اصلی که برای آن آفریده شده‏ ایم را از نظر ما دور می‌کند و ما را به خودش مشغول می‌نماید.

انسان تا قضایا برایش شفاف و قابل شهود نشده باشد، آسیب‏ پذیر است؛ لذا حضرت ابراهیم علیه‌السلام از همان اول از خدا تقاضای شهود ملکوت را کردند.[۳] خدای متعال هم پرده را از چشم‌های ایشان کنار زد.

انسان زمانی که بطن و باطن قضایا را فهمید، قضایای او متفاوت خواهد بود. اگر ما سعی و تلاش، گریه، زاری و توسلات و … داشته باشیم، زمانی می‌رسد که دل ما با یاد خدا آرام می‌گیرد.

گاهی مؤمنین در طول طریق خواب‌هایی می ‏بینند که الآن متوجه نمی ‏شوند؛ ولی در آینده وقتی این خواب‌ها را کنار هم می‏ گذارند می‏بینند چه نتایج خوبی می‏توان از آن خواب‌ها در خداشناسی و ایمان گرفت؛ لذا دل آن‌ها آرام می‌گیرد.

 ——————————————————————————

[۱]. تذکره المتقین، ص ۲۱۴٫

[۲]. تفسیر القمی، ج‏۲، ص ۱۶۴٫

[۳]. سوره بقره، آیه ۲۶۰٫