بسمه تعالی

کد مطلب:۹۶/۸۶/۱۶۴

راوی می‌گوید: به دیدار اویس قرنى رفتم، نماز صبح را خواند و مشغول تعقیبات شد و تا اذان ظهر، مشغول عبادت بود. بعد از نماز ظهر، تعقیبات ظهر را انجام داد و همین‌طور نماز عصر را که خواند مشغول به عبادت شد تا شب که نماز مغرب و عشا را خواند و تا نماز صبح روز بعد مشغول بود. بعد، مقداری خواب بر او غلبه کرد؛ دعا کرد و گفت: «اللهم إنى أعوذ بک من عین نوّامه ؛ خدایا! به تو پناه می‌برم از چشم پرخواب ».راوی می‌گوید: «وقتی این دعا را از او شنیدم، گفتم همین برای من کافی است و به خانه خود برگشتم».^[۱]

خیلى‏ از افراد مى ‏گویند: اگر کسى بخواهد این‌گونه عبادت کند، به هیچ کارى نمى‏ رسد.

این‌گونه عبادت کردن، توفیق مى‏ خواهد و مخصوص اولیای خداست؛ منتهى کسى که مخالفت مى ‏کند، می‌خواهد با همان یک ساعت تعقیبات بعد از نماز نیز مخالفت کند. او هشت ساعت و ده ساعت عبادت را رد می‌کند تا نیم ساعت ننشیند یا نبیند که کسى نشسته مشغول به تعقیبات و عبادت است.

ما عبادات طولانی را نمى‏ توانیم انجام دهیم؛ این کار، کارِ اویس قرنى و حواریین اهل بیت علیهم‌السلام است. آن‌ها بودند که می‌گفتند: «هذه لیله الرکوع»، «هذه لیله السجود»؛[۲]یعنی یک شب تا صبح در رکوع و یک شب در سجده بودند. گفتن این مطالب آسان است؛ ولى اگر کسى لذت ذکر رکوع را درک نکرد و در هر «سبحان اللّه»‏ که مى‏گوید عشق نکند و با خداى متعال انس نگیرد، نمى‏تواند چنین کاری بکند. هفتاد بار تکرار ذکر «سبحان الله» سخت است؛ چه برسد به اینکه کسى بخواهد یک شب تا صبح در رکوع یا سجده باشد.

ما از لذائذ محروم هستیم. عالم، عالم مادى است، و ذائقه ما شبیه کسى است که یک پلاستیک روى زبانش کشیده باشند که هیچ چیزى را حس نمى‏ کند. در برزخ، قیامت و بهشت، اصلاً فضا، فضاى دیگرى است. به حسب بعضى روایات و بعضى از مطالبى که بزرگان گفته ‏اند، وقتی انسان با اسمی از اسماء خدا مأنوس شد، لذتى به او دست مى‏ دهد که با هیچ لذتى برابرى نمى‏ کند. اسامى خداوند، انس و لذت مخصوص خودشان را دارند. اصلاً در بهشت هیچ لذتى براى مؤمن بهتر از لذائذ روحى نیست. در همین دنیا هم همین‌طور است. در بهشت است که ذائقه انسان باز مى ‏شود؛ چه در مورد غذا، چه بهره‏ بردارى از نعم بهشتى و چه از انس با اهل بیت علیهم‌السلام.

نقل شده است: کسانى که در دنیا مشغول به حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام بوده‌اند، در بهشت هم مأنوس با آن حضرت هستند. حورى‏ها پیغام مى‏ دهند که ما مشتاق شما هستیم؛ ولی آن‌ها فقط مشغول نظاره جمال حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام هستند.[۳] چه انسى بالاتر از این انس؟ امکان این انس در دنیا هم هست؛ منتهى آن‌قدر نفوس ما را خشونت و محبت به دنیا گرفته که راه را اشتباه می‌رویم.

———————————————————————————————————————————————————————–

[۱]. ر.ک : احیاء علوم الدین، ج۱۵، ص۳۵؛ تاریخ مدینه دمشق (ابن عساکر)، ج۹، ص ۴۴۴٫

[۲]. مکاتیب الائمه (میانجی)، ج ۱، ص۱۴۱٫

[۳]. کامل الزیارات، ص۸۱٫