بسمه تعالی

کد مطلب:۱۹۶/۸۷/۱۸۱

تفاوت امور خارق‌العاده با کرامت حقیقی

در سلوک، آثار مشترکی هست که از عوارض سلوک بما انّه سلوک است. سلوکی که در مسیر توحید، اسلام، تشیع و تقرب به حق باشد و آثار و علائمی که در نفس پیدا می‌شود به عنوان سالک و کیفیت قطع طریق و آثارش و همراه با نور بودن یا نبودنش، همه باید تفکیک و مشخص شود.

اگر شنیدید یک مرتاضی حتی صورت نورانی حضرت صاحب علیه‌السلام را توانسته از دور حس کند یا ببیند، نباید استبعاد کرد. آقای لنگرودی[۱] – خدا رحمتش کند – با حاج آقا [آیت الله ناصری حفظه‌الله‌تعالی] پیش ایشان رفته بودیم. ایشان چندین سال رهبر بخشی از شیعیان هند یا امام جماعت بود و خدمت می‌کرد. می‌گفت:

قبل از انقلاب به همراه رفقا به شهری رفتیم که مرتاضان در کنار رودخانه آن شهر هستند. بزرگِ مرتاضان خیمه‌ای زده بود و آن‌جا زندگی می‌کرد. آن روز، روز ملاقات بود. مردم هم آمده بودند و هر کدام کارهای عجیب و غریبی هم داشتند. یکی آمد و گفت: تمام سرمایه‌ام داخل یک کیف بود و از دستم رفت. آن مرتاض، دست آن شخص را گرفت و دعایی خواند و کارهایی انجام داد؛ سپس گفت: فلان وقت کیف را پیدا می‌کنی. آن شخص خوشحال شد و رفت.

می‌گفت یکی از کارهای آن مرتاض این بود که اسم هر شخصی را با مادرش می‌گفتند، شروع می‌کرد راجع به آن فرد توضیحاتی می‌داد؛ البته آن مرتاض گفته بود که راجع به افراد بزرگ از من نپرسید. آقای لنگرودی می‌گفت: وقتی نوبت ما شد که سؤال کنیم، اسم امام زمان علیه‌السلام و مادرشان را گفتیم. هر سؤالی را از او میپرسیدند، یک یا دو دقیقه فکر می‌کرد و جواب می‌داد؛ اما در مورد سؤال ما در فکر فرو رفت و سکوت، مجلس را گرفت. بعد از مدتی طولانی سرش را بلند کرد و چند مرتبه گفت: او بزرگ‌مردی است. او کیست؟! هر جا نگاه می‌کنم هست؛ در دریا هست، در خشکی هست، در آسمان هست، در زمین هست. ایشان می‌گفت: مقداری برای او راجع به امام زمان علیه‌السلام توضیح دادیم و اعتقاد خود را نسبت به آن حضرت گفتیم.

برای مرتاضی که واقعاً تمام عمرش کار کرده باشد، تا این محدوده ممکن است؛ ولی آیا این فرد، با این دیدن حتماً به حجّت ملزم می‌شود، معلوم نیست. این دیگر به اندوخته‌های اعتقادی‌ او و خیلی مسائل دیگر بستگی دارد؛ ولی آثاری مشترک است و آثاری خاص برای مسیر حق و باطل وجود دارد. تشرف محضر امام زمان علیه‌السلام از آن  آثار ناب خاص است.

ارتباط توحیدی به آن‌گونه که اهل بیت علیهم‌السلام معرفی کردند،  آثار ناب خاص است. دیگران در مسائل توحیدیشان خلأ و مشکل است. کیفیت درک معارف به گونه‌ای که اهل بیت علیهم‌السلام فرموده‌اند، تشخیص آن و تشخیص کلمات اهل بیت علیهم‌السلام بعد از معرفت حاصل می‌شود. خدایی را که اهل بیت علیهم‌السلام معرفی کرده‌اند با خدایی که دیگران معرفی کرده‌اند فرق می‌کند، و همین طور امامی را که اهل بیت علیهم‌السلام معرفی کرده‌اند، ملکوتی را که اهل بیت علیهم‌السلام معرفی کرده‌اند؛ منتهی قبل از رسیدن به مقصد، قبل از عروج به عالم غیب حقیقی، عوالم تخیلی فراوان است و هر کسی ممکن است در این عوالم برود و چیزهایی را نقل کند. اگر شنیدید فلان فرد مرتاض تعابیر بدی راجع به شیعه و اولیا دارد، بالأخره مربوط به این می‌شود که عالم خیال و شدت و ضعف مشاهدات، به خیال آن فرد بیننده مربوط است؛ ولی صحتش التزامی ندارد.

برای رسیدن به تمام کرامات، راه‌های مختلفی وجود دارد. طی الارض فقط برای امام یا کسی که در آن طریق باشد، حاصل می‌شود؛ اما کیفیت انتقال و جابجایی ممکن است برای هر کسی حاصل شود؛ ولی در باطن خودش خیلی شرایط دارد. کسی که فقط انتقال را بخواهد غیر از طی الارض، ممکن است او را به این طرف و آن طرف ببرند؛ موکلیّن خاصی دارد که او را به چه سمتی ببرند و به چه سمتی نبرند و اصلاً طی الارض نیست. طی الارض مرتبه بسیار عالی است.

آیت الله میرجهانی رحمهالله‌علیه نقل می‌کردند: شیخ حسن‌علی نخودکی به من می‌گفتند: طی الارض را ندیدم کسی نصیب داشته باشد؛ ولی خداوند به من عنایت کرده است که زمین [در زیر پای من] پیچیده شود.

آنچه در این زمینه اتفاق می‌افتد خیلی توضیح می‌خواهد و فهم آن سخت است؛ چه انتقال تخت بلقیس، از طی ارض، و چه سیر جبال:

وَ لَوْ أَنَّ قُرْآناً سُیِّرَتْ‏ بِهِ الْجِبالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ أَوْ کُلِّمَ بِهِ الْمَوْتى‏ بَلْ لِلَّهِ الْأَمْرُ جَمیعا؛[۲]

اگر قرآنى بود که کوه‏ها را به حرکت درآورد یا زمین را شکاف دهد یا مردگان را به سخن درآورد، باز هم (ایمان نمى ‏آورند) و همه امور در اختیار خداست.

همه‌ این موارد، مشابه باطل نیز دارد؛ منتهی اگر انسان در طریق استفاده از قرآن همان طور که اهل بیت علیهم‌السلام می‌گویند قرار گرفت، همه این‌ها حل می‌شود. در این قسمت‌ها کار نشده است. اگر هم چیزی باشد، خیلی محدود و مختصر است؛ در حالی که خیلی جای کار دارد.

—————————————————————————————————————————–

[۱]. آیت الله محمد مهدی مرتضوی لنگرودی صاحب کتاب هند و پاک است.

[۲]. سوره رعد، آیه ۳۱٫