بسمه تعالی

کد مطلب: ۲۰۷/ ۸۷/ ۹۶

کسانی که سفرهای معنوی برای آن ها پیش می آید؛ چه در ماه رمضان و چه با ذکر یک حرکتی می کنند، هدایای آسمانی هم نصیبشان می شود. در هر سفری، اگر نفسی توانست خودش را از زمین بکَند، بعد از آن، هدایا بسیار است.

به طور ناخودآگاه برای کسانی که به جبهه می رفتند، شب های عملیات که از خودشان می گذشتند، این سفر محقق می شد؛ همه  اسباب سفر آماده بود، بعضی  از آن ها می رفتند و می رفتند. اینهایی که بارشان را خیلی سبک کردند، و رفتند – یعنی در آن مرحله ای که دل را به دریا زدند- موفق شدند و آن سیر برزخی را خیلی کوتاه می کند. حتی آن هایی که برگشتند [و شهید نشدند] امتیازاتی پیدا می کنند. کسانی که این سفر را می گذراندند، نصیب های زیادی پیدا می کردند؛ البته واقعاً بستگی دارد چقدر از خودش گذشته باشد و روی خودش پا گذاشته باشد. بسیاری از این افراد را دیده ام که خداوند هدایای معنوی به آن ها می داده؛ اولاد صالح، اراده خوب و عاقبت به خیری؛ این ها نمونه هایی از هدایای آسمانیِ آنها است.

خوب آن فضای جبهه و جنگ که دیگر تمام شد؛ اگر کسی مشابه آن سفرها را بخواهد، ماه رمضان، بهترین فصل و فرصت است. انسان باید کمر همّت را ببندد. روزه، جمع و اجتماع، لیل و نهار ماه مبارک رمضان، همه برای حرکت های معنوی مساعد است. تکرار این حرکت و فرصت معنوی هم کم است و معلوم نیست در آینده چه بشود؛ حالا که این فرصت پیش آمده، باید حرکتی کرد.

اگر کسی بپرسد که می خواهیم حرکت کنیم، بالأخره باید وظایف متفاوت باشد و می خواهیم بدانیم که چه کنیم؟ باید گفت: آن چه هست این است که بخش زیادی از اوقات  ما به بطالت می گذرد و نفوس ما مشغول به لهویات است. باید یک مقدار از اوقات مان را با قرآن پُر کنیم. علاوه بر روزه، باید وقتی هم برای قرآن گذاشت تا دل ما را به سمت خودش بکشد. بعضی از برنامه هایمان، اعمال مخصوص ماه مبارک رمضان باشد. سبک بودن بعد از افطار هم مهم است.