بسمه تعالی

کد مطلب:۲۱۶/ ۸۷/ ۹۶

شاید تعریف‌های حکمت، مختلف باشد؛ ولی برداشت ابتدایی ما این است که منظور از حکمت، آن چیزی است که ادریس علیه‌السلام داشت، چیزی است که لقمان داشت تا برسد به حواریون اهل بیت علیهم‌السلام که این مسیر را رفته بودند. آن‌ها محصول و حاصلی را که به دست آورده بودند با مطالعه کتب یونانی نبود. کاری که در زمان هارون یا مأمون شد، خیلی با رنگ و بوی اسلامی ربط پیدا نمی‌کند یا اگر ربط پیدا کند از حیثی دور می‌کند.

آن‌چه از ناحیه‌ اهل‌بیت علیهم‌السلام ارائه شده، لایه به لایه سرپوش روی آن است. از زمان خود اهل‌بیت علیهم‌السلام و بعد از غیبت صغری، روی مطالب، لایه‌هایی مخفی وجود دارد و سرپوش‌هایی روی آن است که تا هر کسی وارد نشود، حتی روایات را هم متوجه نمی‌شود و اصلاً در مسیر آن قرار نمی‌گیرد.

کسی که اهل‌بیت علیهم‌السلام به عنوان چراغ هدایت در راه مردم می‌گذاشتند، کسی بوده است که خودش به چراغی برسد و این را از زمان اهل‌بیت علیهم‌السلام بکشاند و الآن مردم را در آن فضا قرار دهد، نه این‌که فقط چند مسأله بلد باشد، یا حتی به اصطلاح مشهور فقهی رد فرع به اصل بکند اما به نورانیت نرسد.