بسمه تعالی

کد مطلب:۲۲۰/ ۸۷/ ۹۶

روزی که مسیر شیطان مشخص شد، زورآزمایی او با پیغمبری بود که همه‌ انبیا در صلب او بودند و شیطان برنده شد. عالم شیطان این‌گونه اقتضا می‌کند که حق‌تعالی، دست او را باز گذاشته است:

وَ اسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِکَ وَ أَجْلِبْ عَلَیْهِمْ بِخَیْلِکَ وَ رَجِلِکَ وَ شارِکْهُمْ‏ فِی الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ وَ عِدْهُمْ وَ ما یَعِدُهُمُ الشَّیْطانُ إِلاَّ غُرُوراً [۱]

و هر کدام را که توانستى با صداى خود منحرف ساز و لشکر سواره و پیاده ‏ات را بر آنها گسیل دار و در ثروتها و فرزندانشان شرکت جوى و با وعده ‏ها سرگرمشان ساز که شیطان، جز فریب و دروغ وعده نمى ‏دهد.

شیطان در رگ و خون بنی‌آدم جریان دارد. ما جنس شیطان را ندیده‌ایم و نمی‌دانیم. بین ما و عالم غیب، پرده‌ای آویزان است که اگر این پرده کنار برود، خیلی از معارف نصیب انسان می‌شود. جنس عالم غیب به گونه‌ای است که عبادت و غیر عبادت تبدیل می‌شود به لوازم و ملزومات عالم غیب که یک مؤمن به آن احتیاج دارد. مثلا اگر دو رکعت نماز می‌خواند، این نماز باید یک زمانی برای این مؤمن فایده داشته باشد؛ این نماز الآن به چه صورت می‌شود؟ کجا می‌رود؟ چه کار می‌کند در عالم غیب؟ انبیا و پیغمبر خدا و اهل‌بیت علیهم‌السلام به این‌ها اشاره می‌فرمودند؛ اما گویا، بشر مشغول کار خودش بوده و خیلی این معارف را درک نمی‌کرده است.

در روایتی نقل شده است:

یَا أبَا الْمُنْذِرِ أَیُّ آیَهٍ فِی کِتَابِ اللَّهِ أَعْظَمُ قُلْتُ اللَّهُ‏ لا إِلهَ‏ إِلَّا هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ‏ قَالَ فَضَرَبَ فِی صَدْرِی ثُمَّ قَالَ لِیَهْنِئْکَ الْعِلْمُ وَ الَّذِی نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِیَدِهِ إِنَّ لِهَذِهِ الْآیَهِ لِسَاناً و شَفَتَیْنِ یُقَدِّسُ الْمُلْکَ [لِلَّهِ‏] عِنْدَ سَاقِ الْعَرْشِ؛[۲]

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم به یک نفر از اصحاب به نام ابا منذر فرمودند: به نظر تو، کدام آیه در قرآن مهم‌ترین آیه است؟ عرض می‌کند: یا رسول الله به نظر من این آیه «اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ». حضرت دست مبارکشان را به سینه او زدند و فرمودند: علم گوارای تو باد. بعد فرمودند: این آیه زبان و دو لب دارد که در ساق عرش تسبیح الهی می‌کند.

از زمان اهل‌بیت علیهم‌السلام و از زمان نزول قرآن، کار بشر این بوده است که تفسیر آیات الهی را به سمت برداشت‌های خود بکشاند و این، ظلمی است که بر تمام مطالب معرفتی و توحیدی شده است. بشر تا به این درک نرسد که مطالب را آن‌گونه که نازل شده بگیرد و ارائه کند، مستحق درک حضور نمی‌شود.

گویا به ما گفته شده است: این راه، این چاه؛ باید این‌گونه شوید، باید توحید را خالص بپذیرید، باید معارف را بیرون از افکارِ القا شده و بیرون از سلیقه‌ها بگیرید، باید در خودتان چراغ روشن شود؛ اگر نشد راهتان طولانی می‌شود.

این راهی است که هر چه زودتر برویم، مقصد خلقت را زودتر درک کرده‌ایم، مستحق حضور می‌شویم، مستحق ملاقات امام می‌شویم. بشر باید به این قضیه برسد و معارف ناب را همان گونه که بوده درک کند؛ ولی متأسفانه شیطان و ایادی او، در عالم خودشان و خودمان با تمام توان وارد شده‌اند که این برداشتها و بهره گیری صحیح را برای بشریت خلط کنند. شیطان نمی‌توانست جلوی نزول قرآن را بگیرد، ولی جلوی برداشت بشریت را ‌توانست بگیرد؛ از همان وقتی که اهل‌بیت علیهم‌السلام که متن و بطن این قضایا بودند را کنار زد. این هم یکی از عللی شد که برداشت‌های شخصی جایگزین حقایق آسمانی شود.

—————————————————————————————————————–

[۱]. سوره اسراء، آیه ۶۴٫

[۲]. مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، ج‏۴، ص۳۳۷٫