کد مطلب  :  ۹۴/۸۵/۲

یکی از اموری که در سیر معنوی انسان، بسیار بر آن سفارش شده، جدیّت و تلاش است؛ همان طوری که امیرالمؤمنین علیه‌السلام در نهج البلاغه فرموده‌اند:

«فَعَلَیْکُمْ بِالْجَدِّ وَ الِاجْتِهَادِ وَ التَّأَهُّبِ‌ وَ الِاسْتِعْدَادِ وَ التَّزَوُّدِ فِی مَنْزِلِ الزَّاد[۱]؛

بر شما باد به تلاش و سخت‌کوشی و مهیا شدن و آماده گشتن و تهیه زاد و توشه در این دنیا».

والد ما [آیه الله ناصری حفظه‌الله‌تعالی] می‌فرمودند: در جوانی به مسجد کوفه رفتم. هوا بسیار گرم بود. چند رکعت نماز خواندم و در همین لحظه به شیخ پیری برخورد کردم؛ دیدم عمامه‌اش را روی دستش گذاشته و دستمالی مرطوب بر سر خود قرار داده و در هر مقامی نماز می‌خواند. مدتی او را زیر نظر گرفتم و از نشاط این پیرمرد در عبادت خدا و ارتباط با خدا تعجب کردم. پرسیدم: «ایشان کیست؟» گفتند: «حاج آقا بزرگ تهرانی قدّس‌سرّه ».

قواعد بزرگان مانند قواعد اهل بیت علیهم‌السلام خیلی متقن و شفاف بوده است؛ آنها با خودشان راست می‌گفته‌اند. گاهی حرکت ما مثل خودکشی می‌ماند؛ یعنی در ظاهر یک الگویی برای خودمان انتخاب می‌کنیم، اما در باطن به آن التزام نداریم و مسیر دیگری را می‌رویم؛ از این رو به نتیجه نمی‌رسیم.

[۱] . نهج البلاغه، خطبه ۲۳۰