کد مطلب  :  ۲۳/ ۸۵/ ۹۵

روش انبیاء علیهم السلام این‌طور بود که قبل از تبلیغ رسالتشان، چهل روز یا بیشتر – چهل روز، حداقل است – در خلوتگاه می‌رفتند. رسول خدا صلّی‌الله‌علیه‌وآله در غار حراء، بیش از این‌ها بودند.[۱] انبیا به خلوت می‌رفتند و بر اثر انزوای از مردم و ارتباط با خدای متعال، چیزهایی را که باید داشته باشند، برای خودشان کسب می‌کردند و بعد، وارد اجتماع می‌شدند. در روایتی از امیرالمؤمنین علیه‌السلام نقل شده است:

فی الانفِراد لِعِبادَهِ اللَّهِ کُنوزُ الأرباحِ؛[۲]

در خلوت کردن براى عبادت خدا، گنجینه‌هاى پُرسودى است.

کسانی که مشغول به تحصیل علوم حوزوی هستند، نباید با این بخش، بیگانه باشند. این بخش، اثرش بیشتر است و اصلاً همین بخش است که به علم انسان، برکت می‌دهد.

علمایی که حائز هر دو جنبه (علم و معنویت) بودند، خیلی موفّق می‌شدند. البته اگر کسی بخواهد هر دو جنبه را داشته باشد، راه سختی است. انسان باید ثبات داشته باشد و قوی باشد. خیلی‌ از افراد هستند که بعد از مدتی رها می‌کنند. شیطان، مانع می‌شود و تعداد اندکی از این افراد می‌مانند. مشکلاتی که پیش می‌آید، همین مشکلات روزمره است؛ اما چه کسی است که از این مشکلات، خود را عبور دهد؟

این راه، ثبات می‌خواهد. راه سخت و سنگلاخی است؛ خیلی نشیب و فراز دارد. مرتب باید التماس کرد؛ مرتب باید به خدا پناه برد. بعضی گناهان، در را به روی انسان می‌بندند. باید آن‌ها را شناخت و کنار گذاشت. انسان باید آن قدر التماس کند تا مورد توجّه قرار گیرد و توفیق به دست آورد.

مرحوم آیت اللّه‌ بهجت شبی از شب‌های ماه مبارک رمضان، به حرم آمده بودند. آن قدر حالت تضرّع و التماس به حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها داشتند که اگر کسی ایشان را می‌دید، به حال ایشان رقّت می‌کرد. این‌گونه التماس و تضرّع، برای جلب توفیقات، لازم است.

[۱] . امیر المومنین علیه السلام: لَقَدْ کَانَ یُجَاوِرُ فِی کُلِّ سَنَهٍ بِحِرَاءَ فَأَرَاهُ وَ لَا یَرَاهُ غَیْرِی‏ (نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲).

[۲]. غرر الحکم: حدیث ۶۵۰۴٫