کد مطلب  :  ۲۱/ ۸۵/ ۹۵

خداوند، آیه الله سید اسماعیل هاشمی قدس‌سره را رحمت کند. ایشان می‌فرمودند: «ما طلبه‌‌ها از این مباحث الفاظ، خارج نشده‌‌ایم».

آن قدر علوم و معانی وجود دارد که لذت‌بخش و سُکرآور است. لذائذ حقیقی، مربوط به روح است؛ مربوط به درک است. خدای متعال پنج قوه برای انسان، قرار داده تا بتواند حقایق را تصور کند. قوه باصره، همان مقدار لذت را که به روح، منتقل می‌‌کند، قوه ذائقه نیز به همان مقدار منتقل می‌کند؛ ولی ‌‌ما غرق نعمت هستیم و متوجه نیستیم. قوه لامسه و شامه و سامعه نیز همین طور است.

ما در عالم ماده و دنیا، مثل کسی هستیم که می‌‌خواهد غذای لذیذی بخورد؛ ولی بر زبان او یک پلاستیک نازک کشیده شده است؛ ببینید چنین کسی چطور غذای لذیذ به دهانش طعم نمی‌‌دهد و اگر آن پلاستیک را بردارد، چقدر برای او لذت‌بخش می‌‌شود؟ وقتی انسان از جسم و بدن خود بگذرد، مثل این است که آن پلاستیک نازک را از روی حس‌های او برداشته‌‌اند؛ البته به شرطی که انسان، شلوغ نباشد؛ یعنی افکار متشتت نداشته باشد و راهی به عالم معنا ‌‌پیدا کرده باشد.