کد مطلب  : ۳۲/ ۸۵/ ۹۵

بسیاری از صفات خوب و بد، نزدیک همدیگر هستند؛ مانند ظرافت روح و ضعف نفس. شخص، سی سال زندگی می‌‌کند؛ اما این‌‌ صفات را نمی‌‌تواند از یکدیگر جدا کند. همچنین مانند همسایگی قوّت و تهوّر (بی‌‌باکی و به خطر انداختن نفس در مهالک).

تشخیص اعتدال، سخت است و رسیدن به اعتدال، سخت‌‌تر. آمادگی نبیّ برای وحی، یعنی فراهم بودن امکانات، حتّی از نظر جسمی و روحی؛ از این رو انبیا خیلی از مشکلات جسمی را هم نباید داشته باشند؛ حتّی در مورد حضرت موسی علیه‌السلام که عرض کرد:

وَ یَضیقُ صَدْری وَ لا یَنْطَلِقُ لِسانی‌‌ فَأَرْسِلْ إِلى‌‌ هارُون؛[۱]

و [از کفر آن‌ها] دلتنگ می‌شوم و عقده زبانم [به هدایت آنان] باز نمی‌گردد؛ پس به سوى هارون [برادرم] فرست [تا با من به رسالت روانه شود].

بعضی می‌‌گویند: «سخن حضرت موسی به خاطر این است که نبی باید در کمال اعتدال باشد». زبان حضرت موسی مشکل نداشته است؛ مشکلی که بعضی بیان می‌کنند، این است که زبان او سوخته بود.[۲]

ظرف نزول وحی باید از اعتدال در جسم و روح برخوردار باشد؛ چون مجرای وحی، خیلی لطیف و ظریف است. اگر اعتدال نداشته باشد و مثلا شخص دچار خیالات باشد، این کانال، آلوده می‌‌شود. خدای متعال، مطلبی را به صورت وحی بر نبی ارائه می‌‌کند؛ اگر عدم اعتدال یا نقصان درگوشه‌‌ای از نفس یا قوه خیال باشد، و به تعبیر دیگر این ظرف آلوده شود، مانند تلویزیون و تلفن همراه، پارازیت می‌‌اندازد.

در خواب‌ها و الهاماتی که برای اولیا می‌باشد هم همین‌طور است. تا قوه خیال انسان اصلاح نشود، خواب‌ها و الهامات انسان، مخدوش است و از ناحیه نفس، ناخالصی پیدا می‌کند و زلال و شفاف نیست.

[۱]. سوره شعراء، آیه ۱۳٫

[۲] . تفسیر قمی، جلد۲، صفحه ۱۳۶٫