کد مطلب  : ۳۴/ ۸۵/ ۹۵

یکی از مطالبی که در قرآن مطرح است و جایگاه خیلی عظیمی هم دارد، این است که جریان حضرت زکریا علیه‌السلام در اول سوره مریم با کلمه «رحمت ربّ» شروع می‌‎شود. در تمام جریان حضرت زکریا علیه‌السلام  سخن از «ربّ» است:

کهیعص ذِکْرُ رَحْمَتِ ربک عَبْدَهُ زَکَرِیَّا  إِذْ نادى‌ رَبَّهُ نِداءً خَفِیًّا قالَ رَبِّ إِنِّی وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّی وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَیْباً وَ لَمْ أَکُنْ بِدُعائِکَ رَبِّ شَقِیًّا وَ إِنِّی خِفْتُ الْمَوالِیَ مِنْ وَرائی‌ وَ کانَتِ امْرَأَتی‌ عاقِراً فَهَبْ لی‌ مِنْ لَدُنْکَ وَلِیًّا  یَرِثُنی‌ وَ یَرِثُ مِنْ آلِ یَعْقُوبَ وَ اجْعَلْهُ رَبِّ رَضِیًّا قالَ رَبِّ أَنَّى یَکُونُ لی‌ غُلامٌ وَ کانَتِ امْرَأَتی‌ عاقِراً وَ قَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْکِبَرِ عِتِیًّا قالَ کَذلِکَ قالَ رَبُّکَ هُوَ عَلَیَّ هَیِّنٌ وَ قَدْ خَلَقْتُکَ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ تَکُ شَیْئاً قالَ رَبِّ اجْعَلْ لی‌ آیَهً قالَ آیَتُکَ أَلاَّ تُکَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَ لَیالٍ سَوِیًّا[۱].

ولی در جریان حضرت مریم سلام‌الله‌علیها یک پله بالاتر می‌رود و از رحمت ربّ، به رحمان منتقل می‌شود. رحمان، مرکز رحمت است. حضرت مریم، قدّیسه و افضل نساء بود که از رحمانیت سخن می‌گوید؛ می‌فرماید:

قالَتْ إِنِّی أَعُوذُ بِاالرحْمنِ مِنْکَ إِنْ کُنْتَ تَقِیًّا[۲].

فَقُولی‌ إِنِّی نَذَرْتُ للرحْمنِ صَوْماً فَلَنْ أُکَلِّمَ الْیَوْمَ إِنْسِیًّا[۳].

این چینش و این سبک آیات، طبق حساب و کتاب است. بعد به حضرت عیسی علیه‌السلام که می‌رسد سخن از لفظ جلاله «الله» است:

قالَ إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتانِیَ الْکِتابَ وَ جَعَلَنی‌ نَبِیًّا[۴].

ورود به اسم «الله» قوّت زیادی می‌خواهد. «عبدالله» بودن کار آسانی نیست. «الله» اسمی است که مستجمع جمیع صفات کمال است.

سر و کار ما باید با رحمت الهی باشد. برای رسیدن به رحمت و رحمان، اگر با اهل بیت علیهم‌السلام حرکت کنیم، زودتر به نتیجه می‌رسیم. باید خودمان را زیر چتر آن‌ها قرار دهیم؛ زیرا ریزش رحمت، آنجا زیاد است. دل هر کسی در هر مقطع زمانی، متمایل به یک یا دو یا سه تن از اهل بیت علیهم‌السلام است. توسل به حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها طهارت زیاد و پاکی فکر می‌خواهد. حضرت سید الشهداء علیه‌السلام همه افراد را زیر چتر وسیع خود جمع کرده‌اند. آن حضرت، همه را راه می‌دهند. این از آثار شهادت حضرت است که دل مؤمن، با شنیدن اسم حضرت سید الشهداء علیه‌السلام تکان می‌خورد.

[۱]. سوره مریم، آیه ۱ تا ۱۰٫

[۲] . سوره مریم، آیه ۱۸٫

[۳]. سوره مریم، آیه ۲۶٫

[۴]. سوره مریم، آیه ۳۰٫