کد مطلب  : ۳۶/ ۸۵/ ۹۵

در وجود هر کس این نقطه هست که یک نوع ارتباط با خدا دارد؛ اما این ارتباط در افراد، کم‌رنگ و پررنگ است. حضرت ابراهیم علیه‌السلام در اوج ارتباط با خداوند بود. فردی که مثل کوه ایستاده است – مانند حضرت ابراهیم – باید مورد امتحانات مختلف قرار گیرد.

وقتی حضرت اسماعیل علیه‌السلام را به قربان‌گاه می‌برد، در راه می‌فرماید: «پسرم! من از آن موقعی که خودم را شناختم، مورد ابتلا و امتحان بودم؛ در آتش انداختن، جریان بت‌خانه و خیلی صدمات دیگر؛ اما هیچ‌کدام مثل این امتحان نیست که باید به دست خودم جوانم را ذبح کنم». این فرزند چقدر باادب بود که بلافاصله گفت: «امر خدا را مواظب باشید تأخیر نیفتد؛ من آماده‌ام» و مرتب سفارش می‌کرد که امر خدا تأخیر نیفتد. حتی می‌گفت: «چشم‌های مرا ببندید تا مبادا چشمانتان در چشم‌های من بیفتد و عواطف، امر خدا را به تأخیر بیندازد».[۱]

وقتی حضرت ابراهیم علیه‌السلام خواست اسماعیل علیه‌السلام را ذبح کند، جبرائیل علیه‌السلام گوسفند را آورد و گفت: «خداوند از این مسأله گذشت». حضرت ابراهیم علیه‌السلام گفت: «جبرائیل! من تعهدی با خدا داشتم که اگر در این امتحان پیروز شوم، در قیامت بر بالاترین درجات ثواب صبر بر مصائب بایستم، این جریان چه می‌شود؟» جبرئیل رفت و برگشت و شروع کرد به نقل جریان اصحاب کسا و حضرت سید الشهداء علیه‌السلام به حدّی که حضرت ابراهیم و حضرت اسماعیل بسیار گریه کردند. بعد جبرائیل گفت: «رفیع‌ترین درجات ثواب صبر بر مصائب با گریه بر حضرت سید الشهداء علیه‌السلام نصیب شما می‌شود».[۲]

[۱] . قالَ یا أَبَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِی إِنْ شاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِینَ‏ قَالَ فَلَمَّا عَزَمَ عَلَى الذَّبْحِ قَالَ یَا أَبَتِ خَمِّرْ وَجْهِی وَ شُدَّ وَثَاقِی قَالَ یَا بُنَیَّ الْوَثَاقُ مَعَ الذَّبْحِ وَ اللَّهِ لَا أَجْمَعُهُمَا عَلَیْکَ الْیَوْم‏. (اصول کافی ج۴، ص ۲۰۸).

[۲]. ترجمه عیون أخبار الرضا علیه السلام، ج‏۱، ص۴۲۶ باب ۱۷ سخنان حضرت رضا- علیه السّلام- در باره آیه شریفه «وَ فَدَیْناهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ‏».