کد مطلب  : ۴۶/ ۸۵/ ۹۵

مرحوم آیه الله مولوى قدّس‌سرّه مى‌فرمودند:

مرد صالحی در نجف اشرف بود که هر خبرى درباره حضرت بقیه الله علیه‌السلام را پیگیرى می‌کرد. این بزرگوار در بازار نجف، مغازه عطّارى داشت. روزی چند نفر جوان که خیر و صلاح از چهره‌ آنها نمایان بود، به مغازه او آمدند و گفتند: «مقداری سدر و کافور می‌خواهیم». او همین طور که مشغول تهیه اجناس آن‌ها بود از یک نفر از آن جوان‌ها پرسید: «تو را به آن کسى که این نورانیّت را به چهره‌ات داده است، شما چه کسانی و از کجا هستید؟ چه کاری انجام مى‌دهید؟» آن جوان گفت: «چون ما را قسم دادى، می‌گویم. ما در محضر حضرت بقیه الله علیه‌السلام هستیم. یکى از دوستان ما فوت کرده است؛ از این رو مأمور شدیم که سدر و کافور را از مغازه شما تهیه کنیم». فروشنده گفت: «هرگز شما را رها نمى‌کنم». آن‌ها گفتند: «ما اجازه نداریم تو را به دنبال خود ببریم». گفت: «امکان ندارد. باید من را به همراه خود ببرید. من از فراق حضرت علیه‌السلام سوخته‌ام».

آن‌ها قبول کردند و او را با طی الارض بردند، تا این که به دریایى رسیدند. به او گفتند: «ما براى رسیدن به آن منطقه باید این دریا را طیّ کنیم. شرط گذر از دریا این است که باید فقط به یاد امام زمان علیه‌السلام باشی، تا بتوانى بر آب، راه بروی. اگر بتوانى خودت را به یاد حضرت بقیه اللّه علیه‌السلام  نگاه ‌دارى، از این آب می‌گذرى؛ ولی اگر افکار تو پریشان و پراکنده باشد، نمی‌توانی از دریا عبور کنی». او گفت: «قبول است». مقداری بر آب دریا راه رفتند تا اینکه هوا ابری شد. آن مرد صالح به این فکر افتاد که صابون‌هایی را که پخته‌ام، بر پشت بام مغازه است. اگر باران ببارد، صابون‌ها را خمیر مى‌کند. وقتی این فکر به سراغ او آمد، در آب فرو رفت. آن جوان‌ها او را نجات دادند. دوباره چند قدم که بر آب رفت، فکر دیگری کرد که صابون‌های من چه مى‌شود؟ برای بار دوم در آب فرو رفت و آن جوان‌ها او را نجات دادند. همین طور سه بار، فرورفتن او در آب تکرار شد، تا این که به جزیره‌اى رسیدند که چادرى در آن جا بود. یکى از آن جوان‌ها گفت: «باید بروم و برای شما اجازه ورود بگیرم». او به داخل چادر رفت و برگشت و گفت: «حضرت علیه‌السلام فرمودند: «ردّوه فإنه رجلٌ صابونى؛ او را برگردانید. او مردی است که به فکر صابون‌های خویش است». آن جوان‌ها او را برگرداندند.

کلاس اول در مسیر تهذیب، این است که انسان از اسارت قواى تخیّلى و قوه خیال، نجات پیدا کند. نجات از این اسارت، چند راه دارد: یکی این که اعمال عبادى، ریاضت‌گونه باشد تا نفس، تقویت شود؛ و یکی هم ذکر گفتن که البته طبق قاعده و مرحله‌به‌مرحله باشد.