کد مطلب : ۶۱/ ۸۵/ ۹۵

جوّ زندگی الآن با جوّ زندگی هزار سال پیش فرق می‌‌‌‌‌کند؛ ولی خدای متعال احکام دین را برای بشر، فارغ گذاشته است که بشر بهره ببرد و کمال استفاده را بکند.

مثلا برای عدّه زن – مثلا عدّه وفات شوهر – چینشی شده است که با قواعد معنوی در بطن کار، هماهنگی دارد که خدای متعال و رسول او صلی‌الله‌علیه‌وآله  به این مسأله آگاهی کامل دارند. مصلحت اقتضا می‌‌‌‌‌کند که زن، بعد از فوت شوهر خود – با توجه به ارتباطی که این شوهر با زن و بچه و زندگی‌اش دارد – چهار ماه و ده روز، عده نگه دارد؛ چون وقتی این شوهر از دنیا رفت، مدتی طول می‌‌‌‌‌کشد تا توجّه روح او از زندگی قطع شود. اگر با استفاده از دارو، عده طلاق را – که باید سه طُهر باشد – به پانزده روز یا بیست روز رساندیم، عوارض آن را نمی‌‌‌‌‌شود برطرف کرد. ما مشکل خودمان را دو برابر کرده‌‌‌‌‌ایم. نمی‌توانیم بگوییم چهار ماه و ده روز مربوط به سابق بوده است و الآن مشخص می‌شود زن باردار است یا نه؛ در حالی که همه دلیل، به خاطر بارداری زن نبوده است. در همان زمان سابق هم اگر زن باردار بود، پانزده روز بعد، تشخیص داده می‌شد؛ ولی مردِ فوت‌شده یک ارتباط و علاقه‌‌‌‌‌ای به زندگی‌اش دارد، یک توجهی به زنش دارد که در آن حال، سزاوار نیست این زن با مرد دیگری باشد و ازدواج کند؛ زیرا خیلی عوارض بد پیدا می‌‌‌‌‌کند. بعد از چهار ماه و ده روز، این ارتباط قطع می‌‌‌‌‌شود. تا اینکه بعد از یک سال، دیگر مَرد، غیب می‌‌‌‌‌شود و به سمت سماوات می‌‌‌‌‌رود؛ ولی در این چهار ماه و ده روز، ارتباط و توجهش زیاد است.

امکانات و عوارض تمدّن، تغییراتی در زندگی می‌‌‌‌‌دهد؛ ولی بنا بر این نیست که خدای متعال فقط برای این‌‌‌‌‌ها برنامه‌ریزی کند. احکام دینی برای بشر بما انّه بشرگذاشته شده است؛ نه برای بشری که در فلان فصل با فلان رنگ به دنیا می‌‌‌‌‌آید. تازه جهات معنوی قضیه، احاطه به بطن قضایا را لازم دارد. این قضیه طبق حساب معنوی ظاهری چینش شده است و این قاعده برای همه مردم تا روز قیامت است؛ چرا که احکام دین خداوند، کامل است.