کد مطلب : ۶۲/ ۸۵/ ۹۵

ارتباط با قرآن در ماه مبارک رمضان هر چه بیشتر باشد بهتر است و اگر کسی زیادتر خواست، ذکر«یا ربّ» ذکر مناسبی است. همچنین تکرار ذکر «سبحان ربی الاعلی» در سحر می‌‌‌‌‌‌تواند آرام‌بخش و لذت‌بخش باشد.

مطمئن باشیم این ذکر (سبحان ربی الاعلی) هر باری که گفته می‌‌‌‌‌‌شود، کمتر از یک «لَحْمِ طَیْرٍ مِمَّا یَشْتَهُون»^[۱] نیست. در هر بار تکرار این ذکر، معانی بلند و تقویت روح و ایمان می‌‌‌‌‌‌تواند باشد؛ البته اگر آن ذکر را با توجه و در فضای آرام و سر به سجده بگوید.

خدا رحمت کند شیخ محمد جواد شکرین را. من گاهی برای ملاقات ایشان به مدرسه صدر می‌‌‌‌‌‌رفتم. ‌‌‌‌‌‌ایشان در حجره را نیمه‌باز می‌گذاشت که اگر کسی آمد، برنگردد. من نگاه کردم؛ ‌‌‌‌‌‌دیدم در سجده است. قوه شنوایی ایشان ضعیف بود؛ لذا ذکر سجده‌‌‌‌‌‌اش شنیده می‌‌‌‌‌‌شد، بلند می‌‌‌‌‌‌گفت: «سبحان ربی الاعلی» شاید «و بحمده» را هم می‌‌‌‌‌‌گفت. من فکر می‌‌‌‌‌‌کنم هر چه داشت از این ذکر و سجده‌‌‌‌‌‌های طولانی داشت.

این ذکر، بنیان روح و ایمان را تقویت می‌‌‌‌‌‌کند؛ غذای بهشتی است در دنیا. خدای متعال درِ خزائن رحمتش را باز کرده و این ابزار و این کلید را در اختیار ما قرار داده است. ما اشتغال‌هایمان زیاد است و غذاهای مادی را فراوان و بی‌حساب و کتاب مصرف کرده‌‌‌‌‌‌ایم؛ به همین‌ دلیل، گرسنگی روحمان را حس نمی‌‌‌‌‌‌کنیم. روحمان از گرسنگی دارد می‌‌‌‌‌‌میرد؛ ولی ما حس نمی‌‌‌‌‌‌کنیم؛ چون قوای ما به مادّیات بمعناه‌الاعم مشغول شده است.

[۱]. اشاره است به توصیف یکی از نعمت‌های بهشتی که در قرآن ذکر شده است به معنای «گوشت پرنده از هر چه میل داشته باشند» (سوره واقعه، آیه ۲۱).