کد مطلب :  ۶۸/ ۸۵/ ۹۵

خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید:

وَ إِمَّا یَنزَغَنَّکَ مِنَ الشَّیْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ سَمِیعٌ عَلِیم؛[۱]

و چنانچه بخواهد از طرف شیطان در تو وسوسه‌ای پدید آید، به خدا پناه ببر که خداوند شنوا و داناست.

چرا استعاذه‌های ما اثر نمی‌کند؟ به خاطر این که ما موقعیت را خوب نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شناسیم و باطنا استعاذه نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنیم. استعاذه ما فقط لفظ است. اگر خدا را شناختیم، نیاز خودمان را شناختیم، دشمن را قویّ دیدیم و به آن خدای صمد، پناه بردیم، آن وقت استعاذه ما حقیقی است.

سلام به اهل بیت علیهم‌السلام و دعا نیز همین‌طور است. تا دل انسان، بیدار نشود و پشتوانه‌ کارهای او قرار نگیرد، فایده‌ای ندارد. شیطان در الفاظ، خیلی مسلط‌تر از انسان است. پشتوانه دل، تمام سرمایه‌ انسان است. حتّی در لعن باید آن قدر دشمن را بشناسیم و عملش را بد ببینیم که موجب نفرین بر او باشد. باید به گونه‌ای از شیطان یا دشمن، دلگیر شد که نفرین ما تراوش‌های منفی به سوی آن باطل باشد و باعث درد دشمن شود. اگر در بحث شیطان‌شناسی، خوب کار شود، بخشی از گرفتاری‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های انسان برطرف می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود.

[۱] . سوره اعراف، آیه ۲۰۰