تحفه قدسی
آخرین مناجات

اشاره
فرض کنید در جاده‌ای راه خود را می‌روید که متوجه می‌شوید عده از حرامیان – امثال تکفیری‌های امروزه- راه را بر شما و خانواده‌تان می‌بندند. و شما در این میان متوجه می‌شوید تنها به جرم شیعه بودن به دست اینان کشته خواهید شد. نگرانی لحظات پایانی عمر و اینکه بعد از شما چه بر سر خانواده‌تان خواهد آمد، عقل را از سر بیرون می‌کند. در این حال، شما از خدا چه می‌خواهید و چگونه او را یاد می‌کنید؟
آنچه در پیش رو دارید، دعایی است که از امام حسین ع در شرایطی به مراتب سخت‌تر از آنچه گفته شد نقل گردیده است. اینکه حضرت سیدالشهدا ع در این شرایط چه خواسته‌ای از خدا دارند و چگونه پروردگار خود را می‌خوانند بسیار قابل توجه و درس‌آموز است. و اینک آن دعا از مفاتیج الجنان تقدیم می‌شود:
این، آخر دعاى آن حضرت است در روزى که بسیار شده بود دشمنان او؛ یعنی روز عاشورا:
اللَّهُمَّ أَنْتَ مُتَعَالِی الْمَکَانِ عَظِیمُ الْجَبَرُوتِ شَدِیدُ الْمِحَالِ غَنِیٌّ عَنِ الْخَلاَئِقِ عَرِیضُ الْکِبْرِیَاءِقَادِرٌ عَلَى مَا تَشَاءُ قَرِیبُ الرَّحْمَهِ صَادِقُ الْوَعْدِ سَابِغُ النِّعْمَهِ حَسَنُ الْبَلاَءِ قَرِیبٌ إِذَا دُعِیتَ مُحِیطٌ بِمَا خَلَقْتَ قَابِلُ التَّوْبَهِ لِمَنْ تَابَ إِلَیْکَ‏ قَادِرٌ عَلَى مَا أَرَدْتَ وَ مُدْرِکٌ مَا طَلَبْتَ وَ شَکُورٌ إِذَا شُکِرْتَ وَ ذَکُورٌ إِذَا ذُکِرْتَ‏ أَدْعُوکَ مُحْتَاجاً وَ أَرْغَبُ إِلَیْکَ فَقِیراً وَ أَفْزَعُ إِلَیْکَ خَائِفاً وَ أَبْکِی إِلَیْکَ مَکْرُوباً وَ أَسْتَعِینُ بِکَ ضَعِیفاً وَ أَتَوَکَّلُ عَلَیْکَ کَافِیاً احْکُمْ بَیْنَنَا وَ بَیْنَ قَوْمِنَا (بِالْحَقِّ) فَإِنَّهُمْ غَرُّونَا وَ خَدَعُونَا وَ خَذَلُونَا وَ غَدَرُوا بِنَا وَ قَتَلُونَا وَ نَحْنُ عِتْرَهُ نَبِیِّکَ وَ وَلَدُ (وُلْدُ) حَبِیبِکَ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللهِ الَّذِی اصْطَفَیْتَهُ بِالرِّسَالَهِ وَ ائْتَمَنْتَهُ عَلَى وَحْیِکَ‏ فَاجْعَلْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا فَرَجاً وَ مَخْرَجاً بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ‏؛
خداوندا! تو بلندمقام، با جلال و جبروت، محکم‌تدبیر، بى‏نیاز از خلق و دارای کبریایى پهناور هستی. بر هر چیز که بخواهی توانایی و رحمتت نزدیک، وعده‏ات صدق، نعمتت فراوان و امتحانت نیکو است. در هنگامی که تو را بخوانند، نزدیک هستی، بر آفریده‌هایت احاطه‌داری و پذیرنده توبه کسی هستی که به درگاهت توبه کند. بر هر چه اراده کنی، توانا هستی و هر چه را بطلبی می‌یابی، هرگاه سپاست گویند، بسیار سپاس می‌گویی و هرگاه یادت کنند، بسیار یاد می‌کنی. نیازمندانه تو را می‌خوانم و فقیرانه مشتاق توام و ترسان به تو پناه می‌برم، و مخزون به درگاهت می‌گریم. و در حال ناتوانی، از تو کمک می‌خواهم و بر تو توکل می‌کنم که مرا کفایت نمایی بین ما و قوم ما [به حق] حکم فرما؛ چرا که آنان ما را فریفتند و با ما خدعه کردند؛ ما را تنها گذاشتند و با ما پیمان‌شکنی کردند و به کشتن ما کمر بستند در حالی که ما خاندان پیامبرت و فرزندان حبیبت، محمد بن عبدالله[ص] هستیم؛ [همان پیامبری] که او را به رسالت برگزیدی و بر وحی خود امینش قراردادی پس در این امر، برای ما گشایش و راه خروجی قرار ده؛ به مهربانی‌ات، ای مهربان‌ترین مهربانان!