کد مطلب  :  ۷۱/ ۸۵/ ۹۵

از حالا باید برای عالم پس از مرگ، فکری کرد. عجیب است! بعضی‌‌ها سال‌ها در عرصه‌های محشر معطل می‌‌شوند. محشر، خیلی معطلی دارد. اصلاً تصورش هم سخت است. انسان، کناری نشسته است – انسانی که در دنیا چقدر محترم بوده‌‌ است – آن هم نه چند روز یا چند سال، منتظر است گاهی یک امامزاده‌‌ای بیاید [و باعث نجات او بشود]. افرادی می‌آیند و می‌روند؛ اما کسی که بتواند از او دستگیری کند و او را بشناسد، نیست. هر مقدار، عمل صالح در دنیا زیادتر باشد، راحت‌تر است؛ ولی هر مقدار کمتر باشد، در محشر معطلی‌‌های زیادی دارد.

در برزخ، شفاعت نیست؛ ولی در قیامت هم که شفاعت هست، ممکن است انسان به کسی برنخورد تا او را نجات دهد؛ مثلا به حضرت اباعبدالله علیه‌السلام بگوید: من برای شما سینه زدم، یا بعضی از شفیعان دیگر را ببیند تا او را نجات بدهند.

چینش قواعد برزخ و محشر، همین الآن هم مشخص است. لحظه به لحظه‌‌اش زیر نظر خداست؛ ولی سیر و اسباب خاص خود را دارد. زمین، در قیامت بی‌قرار است. چه کسی باشد که در دنیا آرامشِ ذکر خدا، دلش را گرفته باشد تا این که در قیامت هم آرامش داشته باشد؟!