کد مطلب  :  ۷۴/ ۸۵/ ۹۵

خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید:

مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثى‌‌‌‌‌ وَ هُوَ مُؤْمِن ٌ فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیاهً طَیِّبَه وَ لَنَجْزِیَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما کانُوا یَعْمَلُون؛[۱]

هر کس از مرد و زن عمل شایسته کند و مؤمن باشد، او را زندگى نیکو دهیم و پاداششان را بهتر از آنچه عمل مى‌‌‌‌‌کرده‌‌‌‌‌اند مى‌‌‌‌‌دهیم.

«مَنْ عَمِلَ صالِحاً» مقید به وحدت نیست؛ بلکه جنس عمل منظور است؛ یعنی در مقام مشخص کردن عمل صالح خاصّی نیست. فعلا گرفتاری ما در این است که عمل صالح از غیر صالح ممتاز باشد و مبتلا به عمل غیر صالح نشویم؛ البته عمل صالح هر شخصی با دیگری فرق می کند: «حَسَنَاتُ‌‌‌‌‌ الْأَبْرَارِ سَیِّئَاتُ‌‌‌‌‌ الْمُقَرَّبِین‌‌‌‌‌».^[۲] ممکن است شخصی عمل صالحی انجام ‌‌‌‌‌دهد که خیلی اوج دارد، خیلی اخلاص دارد، خیلی بالاست؛ در حالی که آن عمل صالح، از یک فرد معمولی مثل ما خواسته نشده است و در توان ما هم نیست.

به هر کسی یک میزانی برای تشخیص داده‌اند. به یک نفر میزانی داده‌‌‌‌‌اند به این نحو که ذهنش مانند دماسنج، حرارت آتشین گناه و فکر گناه را از صد کیلومتری حس می‌کند و عمل صالح او جلوی ورود گناه و فکر گناه را می‌گیرد. یک نفر دیگر، محدوده‌اش پایین‌‌‌‌‌تر است و عمل صالح او فقط جلوی گناهش را می‌گیرد. هر کسی به حسب قدرت و دانایی‌‌‌‌‌ و محدوده ایمانی‌اش، موظّف است عمل صالح را از غیر صالح تشخیص دهد.

[۱]. سوره نحل، آیه ۹۷٫

[۲]. بحارالانوار، ج ۲۵، ص ۲۰۵٫