کد مطلب  :  ۷۶/ ۸۵/ ۹۵

در حالات معنوی، بین حال و نور مطلق و بین حال و تقرّب، همسایگی هست. اگر انسان، بر قواعد مسلط باشد، می‌تواند نزدیک‌ترین مسیر را طیّ کند. بسیاری از ما به دلیل عدم شناخت اسباب، خیلی زمینه‌ها را از دست می‌دهیم؛ مثلا تأثیر‌پذیری مکان از عبادت و ذکر، امری مجرّب و طبق قاعده است؛^[۱] لذا اگر در مکانی که عبادت و ذکری انجام گرفته است، جلسه غفلتی برپا شود، آثار آن مکان از بین می‌رود. آیه «فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاهَ»^[۲] اشاره به همین مطلب دارد که این افراد، نمازی را که خوانده بودند ضایع کردند. نمازی که انسان به جا می‌آورد، گاهی یک صدای موسیقی، یک جلسه لهو و لعب و یک معصیت، نورِ فضا را از بین می‌برد و زمین، استعدادش را از دست می‌دهد؛ حتی دعا در مکانی که محل نماز بوده است، زودتر مستجاب می‌شود.

خداوند مرحوم آیت الله کشمیری قدس‌سره رحمت کند؛ می‌فرمودند: «فرزندان مرحوم سید احمد کربلایی قدس‌سره من را به خانه ایشان بردند». یکی از فرزندان ایشان به من گفت: «آقا! آیا می‌دانید جایگاه نماز و عبادت پدرم کجا بوده است؟» مرحوم آیه الله کشمیری قدس‌سره فرمود: «یک دور در خانه زدم و گفتم جایگاه نماز پدر شما در این اتاق بوده است». او گفت: «بله، در همین اتاق بوده است». ایشان فرمودند: «رفتم داخل اتاق و گفتم: این قسمت اتاق است». او گفت: «بله؛ دقیقاً جایگاه نمازشان اینجا بوده است».

[۱]. همان طوری که این مطلب از فحوای بعضی از روایات استفاده می شود؛ مانند: «إِذَا اشْتَدَّ عَلَیْهِ نَزْعُ‌ رُوحِهِ‌ فَحَوِّلْهُ إِلَى الْمُصَلَّى‌ الَّذِی کَانَ یُصَلِّی فِیه»؛ «زمانی که حال محتضر، شدت گرفت او را به مکانی که در آن نماز می خوانده منتقل کنید» (بحارالانوار، ج ۷۸، ص ۲۳۴).

[۲]. سوره مریم، آیه ۵۹