کد مطلب  :  ۷۸/ ۸۵/ ۹۵

واقعاً وجود اهل بیت علیهم‌السلام برکتی بود که مسیر را برای ما روشن کرد. اهل بیت علیهم‌السلام در تشیّع برای کارها حدّ و حدود قرار داده‌‌‌اند؛ مثلا امام حسن عسکری علیه‌السلام فرمودند:

فَأَمَّا مَنْ‌‌‌ کَانَ‌‌‌ مِنَ‌‌‌ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ حَافِظاً لِدِینِهِ مُخَالِفاً عَلَى هَوَاهُ مُطِیعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ فَلِلْعَوَامِّ أَنْ یُقَلِّدُوه‌‌‌؛[۱]

از میان فقها کسی که دارای صیانت نفس، حافظ دین، مخالف هوای نفس و مطیع اوامر شرع باشد، از او اطاعت و تقلید کنید.

راوی در این روایت می‌‌‌پرسد: «یابن رسول الله در قرآن، تقلید یهود از علمایشان مذمت شده‌ است. شما که شیعیانتان را امر به تقلید می‌‌‌ کنید، چه فرقی بین عوام یهود و عوام مسلمان‌ها است»؟ حضرت می‌‌‌فرمایند: «عوام یهود با این که می‌‌‌دیدند علمایشان اهل فسق و فجور شده‌‌‌اند، ولی تقلید را ادامه می‌‌‌دادند؛ اما شیعیان ما این طور نیستند؛ اگر یکی از علما از مسیر ما منحرف شد، مسیرش جدا می‌‌‌شود».

این‌گونه نیست که مردم، چشم و گوش بسته حرکت کنند. در طول تاریخ، هر عالمی یک مقدار پایش را کج گذاشته است، مردم او را رها کرده‌اند. در زمان اهل بیت علیهم‌السلام و غیبت صغرا نیز افرادی بودند که از مسیر، خارج شدند. همین مسأله باعث می‌شود اهل تشیّع باقی بماند و افراد و اعتقاداتی که انحرافی هستند، کنار بروند. خیلی از اعتقادات کج در تاریخ بوده که دوام نیاورده است؛ فقط تشیّع است که بر اساس قواعدی معلوم حرکت می کند و دست عنایتی بر سر آن است که تا قیامت ادامه پیدا کند.

[۱] . بحار الانوار، ج۲، ص ۸۸٫