کد مطلب  :  ۷۹/ ۸۵/ ۹۵

گروهی خودشان را اهل محبّت و دیگران را اهل ذکر می‌‌‌‌دانند؛ در حالی که اهل محبت و اهل ذکر بودن به این نیست که اگر کسی تسبیح دستش بود، اهل ذکر باشد و اگر شعرهای ‌‌‌‌حافظ را بخواند، اهل محبت باشد. اصلاً محبت، فرع بر معرفت است. من اگر خدا را نشناسم، چگونه او را دوست داشته باشم؟ از امام صادق علیه‌السلام نقل شده است که فرمودند:

الْحُبُ‌‌‌‌ فَرْعُ‌‌‌‌ الْمَعْرِفَه؛[۱]

محبّت فرع بر معرفت است.

محبت، فرع بر معرفت است و معرفت، فرع بر ریاضات سخت شرعی است تا نفس از تعلّقات عادی دست بردارد و مستعدّ معرفت شود. در حدیث قدسی از امام صادق علیه‌السلام نقل شده است که خداوند می‌‌‌‌فرماید:

کَذَبَ‌‌‌‌ مَنْ‌‌‌‌ زَعَمَ‌‌‌‌ أَنَّهُ یُحِبُّنِی فَإِذَا جَنَّهُ اللَّیْلُ نَامَ عَنِّی؛[۲]

دروغ می‌‌‌‌گوید کسی که فکر می‌‌‌‌کند من را دوست دارد و چون شب می‌‌‌‌شود می‌‌‌‌خوابد و خواب را به جای من می‌‌‌‌گیرد.

کسی که محبت داشته باشد، خواب از چشمش می‌‌‌‌پرد. بله؛ چنین افرادی که از عشق خداوند نتوانند بخوابند، اهل محبت هستند.

[۱] . بحار الانوار، ج ۶۷، ص ۲۲٫

[۲] . بحار الانوار، ج ۱۳، ص ۳۲۹٫